i 9 * D. GEORGII CHRISTIANI ARNOLD 



fe tctum articulatum oculis offerat. Modum quo ex inVifi- 



bili tandem vifibilis fit, uti notu«m eft, Evolutionem vocant, 

 quippe epigenefm, ut minusprobabilem, minus naturae con- 

 fentientem, & mechanismum non multum a cafu fortuito ab- 

 errantem, nifi denuo ultimam caufam aliunde quaeras, cum 

 fummis in arte viris rejicimus. Ea autem prima partium dif- 

 pofitio folidarum, ad vitam ducendam facfta, fecundum fi- 

 tum> nexum, proportionem , &numerum neceiTarium, di- 

 citur Delineatio primitiva. Hanc delineationem ad leges 

 fummae fapientiae faftam eiTe, harmonia partium ad finem 

 fuum confequendum fuadet. Caufam delineationis primae agno- 

 fcimus cum Pfalmifta Legislatorem naturae , Summum Crea- 

 torem. Tempus, quo fummus Creator eandem fufcipit &agit, 

 quis determinabit? aft cum fupra dixerimus, per conceptio- 

 nem delineatum hominem viviiicari, idque analogia in pullo 

 fuadeatkk), omnino delineationis tempus conceptionem non 

 fequi optimo cum fundamento ftatui, nefcio quis negabit? 

 Haec ipfa prima partium corporis humani difpofitio & nume- 

 ratio ad vitam fuam neceflaria, non poteft mutari. 



Poteft tamen primitiva partium Iocatio & diflributio per 

 accidentia novamutari, fedfempercum laefafanitate, ita ut 

 haec laefio fit in ratione caufae laedentis, & in relatione quam 

 pars laefa habet ad fanitatem totius corporis, erit tamen vi- 

 tium evolutionis potius vocandum. Ipfae caufae laedentes 

 nonfemper patent; attamen cumvires evolutionis pendeant 

 amotu vario, varii liquidi, per loca varia, varie dilatabilia, 



omnino 



k k) Cum totam hanc ^liyfiologiae generalis parrem , multae diiccptationes 

 ag« quoque faepe ob-Jcurertt, videantur varia in III, v.IIaller Ekmmt, Pfafi 

 T. Vllk l. XXIX, S. II. p. T7-+ I7<5. & S. IV r 



, 



