xvii ] 
harum partium oris minutarum. Hzc discordia, 
confusio atque immutatio generum non solum 
tyroni quamplurimum impedimenti objicit, verum 
etiam plurimos, quorum animus huc impulsus 
fuerit, a scientià Entomologize omninó deterret. 
Quin et hzc classificatio, cum Linnzeaná nihilo 
conferenda, vel in limine ipso titubat. Exempli 
gratià, T'erminus Coleoptera (hunc ordinem ma- 
gis libet proferre, cum hujusce solummodo in prz- 
sens satagimus) facil quodque insectum sub hoc 
ordine comprehendendum innuit. Quà igitur ra- 
tione apud hosce novos auctores in JJewferata 
mutatur? Terminus Z/euferatia, modó recté in- 
tellexerim, a maxillis sumitur, oris parte minimé 
conspicuà, et szpiüs, nisi ad injuriosam dissectio- 
nem res redit, aciem oculorum prorsus fugiente. 
Et indé ad aliam observationem ducimur. Maxille, 
prout a Fabricio designantur, non eam oris partem 
constituunt quam Linnaus hoc nomine innuerat, 
et quam in opere suo, cui titulus, Fusdamenta 
' Entomologie, Andreas Johannes Bladh tam accu- 
raté descripserat. Ile autem maxilhe a Fabricio 
mandibule vocantur. Olivier in opere suo perexi- 
mio En/omologie, ou Histoire Naturelle des Insectes, 
quod quidem tam diu suspensum fuisse, szpiüs 
modó non lacrymans dolui, classificationis Lin- 
neeanz vestigiis plerumque innititur: (preterquam 
quod Hemiptera in duos ordines dividit); at ille 
etiam numeros generum, licet Fabricio modestior: 
"OL. T. b miré 
- 
