de floribus in statu fossili commentatio. 553 



tur, sive in Achatibus sive in aliorum lapidum genere, magni aestima- 

 bantur. 



nemora vel arbores et frutices ramosi repraesentantes (Baieri Monum. rer. petriflcat. p.2), Pseu- 

 doaslritae, Rhoditae, Stigmitae, Ericitae (Carlhaeuser 1. c). Peculiare insuper nomen fos- 

 sores metallici huic lapidi dederunt, {\oks (Blumeri)^ klici indicio habentes melallorum no- 

 bilium insecutorum. Hae quidem nominationes singulae a scriptoribus lapidum figuratorum 

 rerumque naturalium promiscue plerumque tam de lapidibus, arboribus, fruticelis, quam de 

 foliis arborum herbarumque adhibitae sunt. At Kundmannus (in Promtuario p. 221 seq. 

 etp.238) Scheuchzerus (Nomenclator lithologicus p. 41) et A. Ritter (Comment. II. de Zoo- 

 litho-Dendroidis in genere et in specie de Schwarzburgico-Sonderhusanis p. 5) distinxerunt 

 nomina Dendrita et Dendroida vel Denclroides, illud solummodo indiderunt eiusmodi lapidibus, 

 quibus vera arborum , herbarumque folia sunl impressa, vel in illis expressa, hoc iis praecipue 

 tribuerunt lapidibus, qui veris arboribus et fruticibus sunt naturae lusu omati et nihil commune 

 cum naturalibus plantis habent. A Linnaeo omnes Dendritae vocantur Graptolithi vel pelrifi- 

 cata picturam assimulantia (C.Linnaei sjst. nalur. edit. quart. Paris 1744), et secundum varias 

 figuras in iis expressas distinguuntur : Lapis geographicus (Graplolithus lineis mappam geogra- 

 phicam referens); Lapis ruderalis, la pierre de Florence (praelia, urbes, rudera vel similia re- 

 ferens) ; Dendrites, Dendrit ou pierre herborisee (Gr. nemora, arbores, plantas referens) ; Con- 

 cha anomia (Gr. circulos intra circulos referens) ; Stigmites, Punctularia (Gr.puncta informia 

 referens). De origine plurimorum Dendrilarum iam Veteres sententias ad veritatem proxime 

 accedentes in medium protulerunt. Scheuchzerus (Dissert. epislolica deDendritis aliisque Lapi- 

 dibus etc. Append. ad annum V et VI. Decur. III. Ephemeridum medico-phjsicarum Acad. 

 Caes. L. C. Nat. Cur. Norimb. 1700. p. 58 ss.) ad illuslrandam Dendrilarum genesin experi- 

 menta chjmica instituit, quibus evictum est, plures (nisi fere omnes) a liquida quadam materia 

 salina plus minusve corrosiva et melallico forsan vapore rimas et fissuras lapidum penetrante, ibi 

 in ramulos vel in alias figuras se diffundente, exortos esse. Sunt vero alii Dendrilae in lapidibus 

 achatinis, qui a corpore Yegetabili nec a vaporibus metallicis suam habent originem, quorum 

 iam idem Scheuchzerus, Baglivius (Opera pract. et medic. in tractalu de veget. lapid. § 8. 

 p.50), Aldrovandus (Mus. melall. Lib.IV. Tab.I. n.2. p. 908), Rumphius (Amboinische 

 Raritatenkammer Tab. LV. et LVL p. 287), Argenville (Orjclologie. Tab.LV. p. 169, 

 170. T.V.), Lesser (Lithotheologie. 2 Bd. 2. Kptl. 2. Abth. p. 128), Kundmann (Rar. 

 nat. et art. tab.VII. fig. 10 — 13. p. 142. tab.XI. p.209. Eiusd. Promtuar. rerum nalur. et 

 arlificialium. p.180), Davila (Catal. raisonne. P. II. p. 281), Bertrand (Dictionn. des foss. 

 P.I. p.190), Schroter (Lithol. Real- u. Verbal-Lexik. 3.Bd. S.234) mentionem fecerunt. 

 Qua de re recentiores dissentiunt. Daubentonius (Mem. de 1'Acad.des sc. Paris 1782. p. 667), 

 Delisle, Dutensius, Gautierus (Unters. iiber Entstehungi Bau u. Bild. d. Chalcedons. 



Voi.xrm. p.ii. 70 



