De Melocactis generatim. Character et affinitates. 
99 
Genus itaque novum, quod nomine Discocacti condidit Doct. 
Pfeiffer, nec cum Melocacto coniungimus nec tanquam proprium 
servandum credimus, sed potius ad Echinocactos referendum puta- 
mus, argumentis ducti, taxonomia sancitis et a doctissimo auctore 
certe non improbandis (cf. Otto et Dietrich, Allg. Gartenzeitung 
1837. No. 31). 
Sectio tertia Melocacti, quam Doct. Pfeiffer (Enumer. p.46) 
dubitanter proposuit, Melocactos cereiformes et speciem Cereum co- 
lumnam Trajani comprehendens, omnino ad Cereos pertinet. Cl. 
Zuccarini benevolis literis nos monuit, speciem illam in Horto Mo- 
nacensi cultam, omnino Cereum esse, cuius generis species omnes 
columnares in vertice e costis flores proferrent. Recte hanc cum Ce- 
reo senili Haw. in propriam huius generis sectionem. Cereos cepha- 
lophoros dictos, collocasse videtur Cl. Lema ire (cf. eius Cact. nov. 
descript. p.31 — 34). Flores omnino iis reliquorum Cereorum similes 
in vertice obliquo e costis inter lanuginem, cephalium simulantem, 
prodeunt. 
Ab Echinocactis longissime genus nostrum differt, sola habita 
ratione situs florum eorumque et fructus structurae. Tantummodo 
trunci pars sterilis satis magnam similitudinem in utroque genere 
offert, costis satis altis insignita. Sed tamen in his differentiae levio- 
res gravioresque notandae sunt, eo minus spernendae, cum iis ad 
Melocactos iunioreSy in quibus cephalium nondum efformatum est, 
ab Echinocactis discernendos uti possimus. Alius sane Melocacti, 
alius Echinocacti habitus est, sed uterque non facile verbis expritnen- 
dus. Trunci forma in Melocactis e globosa cum aetate plerumque in 
ovoideam et pyramidalem elongatur, in Echinocactis forma globosa, 
imo deplanata placentiformis per integram vitam manet. ^) Costarum 
*) Melocacti tamen, in Americae continente crescentes, truncos obferunt, iis Echinocactorum ma- 
gis similes. 
