100 
Miqi el, Monographia Melocucli 
miineriis in maiori Mclocactovum numero per omnem aetatem con- 
stans esse videtur, cum rarissime costae accessoriae gignantur, quae 
in Echhwcactls Iere omnibus observantur. Axes laterales e tubercu- 
lis costarum, inprimis vertice resecto utplurimum facili negotio pul- 
lulant, unde liae plantae lacilius multiplicantur, quod vero in 3Iclo~ 
cactis vix uiKjuam obtinet, adeo ut dubitandi locus non sit, metamor- 
pbosin, (piam r('gressivam seu retrogradam dicunt, in hoc genere 
multo magis esse declaratam ac iu Echinocaclo. Spinae in Echino- 
cactis non semper adeo longae et numerosae ac in Melocactis, in (]ui- 
bus per omnem fere aetatem similes spinarum fasciculi cfrorinantur, 
dum in Echhwcactis barum forma ac numerus saepe pro varia aetate 
mire dilTerant. Areola illa, cui spinae insident in Echinocactis (in- 
])rimis in acuatis) sursum elongatur, sub angustioris appendicis forma, 
(]uod in Mdocaclis veris nunquam observavi. 
A Cereis adhuc evidentius differunt, inprimis si iis limitibus 
lioc genus circumscribitur, (]uos Cl. Leni a ire nuper proposuit (cf. 
eius Descript. Cact. nov. p. x — xi). E longinquo autem Cerei cum 
Melocacto affines esse videntur intermedio illo subgenere Cephalo- 
phoro (seu sectione Cereorum cephalophororum), quod e Cereo se- 
nili llaw. et Cereo columna Trajani Karvv. compositum, idem auctor 
jiroposuit (1. c. p. xii). Eius scilicet flores in suprema trunci parte, ut 
supra monui, exoriuntur, densa lana, cepbalium simulante, inclusi, 
(jui vero vertex, etsi costarum ipsarum et spinarum in eo alia forma 
sit, ceplialium dici necpiit, quia non ex areolarum axillis flores pro- 
deunt (cf. accuratam descriptionem, quam Cl. Lema ire dedit 1. c. 
p. 32-33). 
Patria etiam plantae Cacleae ad genus determinandum aliquo- 
modo conlerre potest, cum Echinocaeli imprimis in Regno Mexicano, 
Rrasiliensi et Chilensi crescant, }Ieloeacli vero Indiae occidentalis in- 
sulas, rarius adiacentis continentis regiones maritimas inhabitent. 
