De Melocactis generatim. Aetas senilis. 
109 
e. A.etas senilis. 
Postquam cephaliiim bene efFormatum est, truncus ipse vix am- 
plius elongari videtur; diametrum tamen adhuc augeri plus semel 
observavi; e cjuibus autem intelligitur numerum tuberculorum in 
trunci costis characteres praebere specificos nequaquam spernendos, 
latitudinem autem et formam sinuum non adeo esse constantes. 
Quousque cephalii evolutio continuare posset, nondum probe 
perspectum habeo; per diutissimum autem tempus continuare nullum 
dubium est, et specimina vetusta demonstrant. Observavi aliquando 
in eiusmodi specin)inibus apicem cephalii aliquomodo difformem eva- 
dere, angulosum, et setas ibi longiores magis spiniformes enasci; nec 
flores amplius inter has setas erumpentes vidi, adeo ut cephalium quasi 
in trunci sterilis naturam transire videatur. Haec autem observatio 
obiter facta ulteriori confirmatione quam maxime indiget. 
Simulae cephalium ad ultimum evolutionis terminum pervene- 
rit, totius plantae incrementum verisimiliter cessabit, etsi equidem 
tunc fortasse non statim moriatur. Quomodo autem in ipsa patria 
naturaliter fato succumbant, nondum accuratius est observatum. In 
caldariis nostris saepius eheu! morientes observavi. Laetus 
trunci color pallescit et saepe in sordide luteum transit. Interna 
trunci compages putrefactione afficitur, et totius cutis externa aliquo- 
modo contrahitur. Vita autem plerumque iam exstincta, quando 
adhuc vivere videntur. Deinceps putrefactione interna magis pro- 
gressa, cephalium in altum elevatur, interna quasi vi, ac ex gazibus 
intus evolutis actum, et tandem disrumpitur. Cutis trunci putrefa- 
ctioni fere semper resistit. 
Ad quemnam aetatis annum Melocacti in universum pertingant, 
accurata observatione equidem non constat, e truncorum tamen ma- 
gnitudine et tardo incremento intelligi potest, nec dubitamus ad plan- 
