De Melocactis generatim. Metamorphosis. 
113 
Cum semina fortasse perplurima in angustam terrae spatium ca- 
dant, non omnia sane evolvi possunt. Vidi etiam Melocactos qui ex 
loci angustia mutuae pressioni expositi fuerunt. 
4. METAMEORPSIOSIIS. 
Textus vasculosi parcissima evolutio, et expansionis longitudina- 
lis defectus characteres metamorphoseos valde singulares sistunt, qui- 
bus textus cellulosi abundantia concrelionisque partium constantia 
optime opponuntur. 
Truncus dicotyledoneus, exogenns, tum textu cellulari extus in- 
crescente, tum vero medullae, sparsis subtilibusque fibris vasculari- 
bus cinctae, expansione, continuo augetur. Cotyledones coalitae, ti- 
gellum circumcludentes, parte sua inferiore in exteriore iuvenilis plan- 
tae corticem foliaceum perviridem efficiunt. Gemmae ex earum axil- 
lis ortae et cum ipsis iam coalitae, perulis fasciculatis obsitae. Folio- 
rum nulla evolutio; corticis vero color viridis et functio, eius non so- 
lum naturam foliaceam demonstrant, sed non omnino improbandam 
reddunt hypothesin, corticem ex foliis cum trunco coalitis formari. 
Rami abortivi breves, apice rudimentis perularum obsiti (spi- 
nae) spiraliter dispositarum, infimis seu extimis prius evolutis iisque 
minoribus, superioribus seu centralibus maioribus, serius evolutis. 
Utplurimum rami sibi secundum series longitudinales superpositi coa- 
lescunt in costas crassas, raro deinceps in duas divisas, id est, nova 
serie ramorum efformata. 
Ramuli floriferi terminales, dense aggregati, solitarii ex axillis 
ramusculorum spiraliter dispositorum, tenuium, setis (perulis) densa- 
*) Hanc spinarum originem extra omnem dubitalionis aleam nobis posuisse videtur Cl. Zucca- 
rini. (Cf. eius Knospen und Bliitter der Cacteen, in Otto et Dietrich Allge- 
meiner Gartenzeitung. 1837. No. 25. et Denkschriften der Academie d.Wis- 
senschaflen in Miincben. Tom. I. p. 331 seqq.) 
Vol. XFIII. Svppl. 
15 
