De Melocactis generatim. Disfrihutio geographica. 
123 
non miremur. In Aruba insula montes totos Melocactis quasi obte- 
ctos esse nuper confirmatum accepimus, cum puer qui, ut huius plan- 
tae spinam sibi in pedem infixam extraheret, in terra sedens, primus 
auri, quo haec insula per aliquot annos tantam in se attentionem 
figit, inventor exstitit (cf. Teenstra 1. c. Tom. II. p.207). 
In insula St. Martini Melocactos crescere iam diu innotuit, 
ibique teste Tee nstra (1. c. Tom. II. p. 260) Poop-head vocantur. 
Species, quas in rupibus maritimis vidit, rubras spinas gerebant. 
In reliquis et remotioribus huius archipelagi insulis plures etiam 
r species repertae sunt, nec singula insula sibi propriis speciebus gau- 
' det, sed plures species in insulis etiam longe dissitis occurrunt, uti 
1' Melocactus communis, Melocactus pyramidalis (v. c. in insula Cu- 
I racao et St. Thomae, *) etc. 
In universum sedecim species in Indiae occidentalis insulis re- 
! pertae sunt, quarum nulla in terra continente crescit. In hac scili- 
' cet Echinocacti et Mammillariae Melocactorum vices agunt. 
Quinque reliquarum specierum patria adhuc ignoratur; suspicor 
autem, Melocactum goniodacanthum et Melocactum Monvillianum 
. Americae continentis incolas esse; reliquorum autem Indiae occiden- 
! talis insulas patriam esse, aliqua cum veri specie statuitur. 
Una tertia itaque fere Melocactorum pars in Novi orbis conti- 
nente, duae tertiae partes in eius insulis intertropicis ad sinum Mexi- 
. canum sitis crescunt. 
*) De huius insulae vegetatione docte disserens Cl. Schlechtendal , Cactos imprimis in parte 
boreali crescere adfirmat. Temperatura media lanuarii usque ad Aprilem 75®,7 Fahr. esse 
videtur. (Cf. Linnaea. Tom. 111. p. 251. et Tom.V.) 
I 
