Melocacfus ohtusipetalus var. crassicostatus. 
137 
oblongis, immersis, glabris, iunioribus breviter albo-tomentosis, spi- 
nis radiantibus 11, superioribus duabus brevissimis, lateralibus 
sex longioribus adpressis subdescendentibus, una infima paullo lon- 
giore, centralibus duabus subulatis rectiusculis, superiori longiori 
robustiori, omnibus rigidissimis. 
Syn. Melocacfus crassicostatus Lemalre Cactear. nov. descripl. fasc. I. 
p. 13. (1838.) 
Adnotatio. E citato L e m a i r i i opusculo non constat quomodo 
auctor spinas numeraverit, cum 13 esse dicat, et dein 2 sup., 6 later. 
1 inf. et 2 centr. enumeret, quae simul sumtae non nisi 11 efficiunt. 
Benevolis autern litteris (d.d. Nov. 1838) nos monuit, de duabus spi- 
nis lateralibus se plura non dixisse, cum utplurimum deficiant; ita- 
que plerumque non nisi novem radiantes spinae adsunt. 
Primum tanquam distinctam at Melocacto ohtiisipetalo perquam 
affinem speciem Cl. Lemaire hunc Melocactum enumeravit, deinde 
autem pro mera saltem eius varietate esse habendum in litteris nuper 
communicavit. Si utriusque speciei descriptiones reputo, eas in unam 
coniungere nullus dubitarem. Addam tamen plantae magis accura- 
tam descriptionem, ex Lemairii opere transscriptain. 
Descriptio. Truncus globosus, vix vertice impressus, laete 
glaucescenti- viridis. Costae decem perpendiculares robustissimae, 
latissimae, lateribus rotundato-convexae, vix subacutae, subrepandae, 
nec obsolete ad areolas inflatae. Sinus acutissimi et repandi nec 
transversim plicatae (ob plantae vigorem?). Areolae ovato- oblon- 
gae immersae, satis distantes, ad apicem trunci tomento albo brevi, 
mox evanescenti, suffultae. Spinae in quovis fasciculo (undecim 
aut) tredecim, superae duae brevissimae, laterales longiores sex, in 
imum incurvatulae, adpressae; una infima paullo longior; centrales 
duae subulatae, rectiusculae; posterior elongatior et robustior; omnes 
rigidissimae, maxime regulariter disjwsitae, sordide roseo-coloratae. 
Voi. xnii. Suppi. 18 
