Melocactus communis. 
139 
vel snbflavicantibus, exterioribus radiatim divergentibus; superio- 
ribus brevioribus infima longissima, supra medium sinum pertingen- 
tibus, centralibus plerumque 3, duabus brevioribus sursum, una 
longiore deorsum spectante. Stylo stigmateque quinqueradiato 
roseis. 
Ad notatio. Haec species prima nostri generis est quae a Cl. 
De Candolle accuratius est descripta, adeo ut reliquae nunc tan- 
quam diversae cognosci potuerint. Vix autem hodie nomen illud 
specificum mereri videtur, cum in nostris saltem hortis rarius occur- 
rat et inter Melocactos ex India occidentali advectis vix unquam in- 
veniatur. Nec obstat huic sententiae magna synonymorum et loco- 
rum ex auctoribus citatorum cohors, cum Lobelii et Clusii citata 
centies transscripta sint et plura etiam synonyma vix ad hanc speciem 
pertineant. Cum enim primum Cl. De Candolle Melocactiim com- 
munem distingueret, omnia synonyma, ad Cactum Melocactum L. 
relata, minus recte ad speciem suam retulit. Usque ad illud tempus, 
quo Pr. a Salm-Dyck alias etiam species descripsit, auctores omnes 
Melocactos in Europam advectos ad Melocactum communem referre 
solebant, plantas diversissimas confundentes, quia primaria generis 
species nondum accuratius descripta erat; quam ob rem synonymia 
caute purgari debet. 
Synon vma. 
«J 
Echinomelocactus sive Melocactus echinatus Indiae. Lobel Adversaria 
Stirpium. !I. p.377. 
Echinomelocactus. Clusius Exotlc. p. 92. Dodonaeus Pemptades edit, 
liolland. Antverplensis 1644 in Additam, editor. p.l422. Bradley 
Succul. IV. p. 9. Weinmann Phyt. p.370. 
Melocactus Indiae occidentalis. C. Bauli in Plnax. p.384. 
Melocardus. Tabernaemontanus Icones. 
Echinomelocactus maior non lutescens. Hernian Parad. Bat. p. '13.5? 
