Melocactus communis. 
141 
Anthologia magna sive Florileglum. Francof. cx officina Brcyana. 
lal). 80? 
Icones recentioFCS satis certae. 
Redoute Plantes grasses (tab. 112). Ceplialium nimis fusco coceineisiri, 
spinae nimis laete rubrae 5 florum situs forte minus accuratus. 
De Candolle Revue. tab. G (bona). 
Botanical Magazine. tab. 3090. 
Tabula nostra I. Flores et bacca. 
De scriptio. Truncus viridis, atro -viridis aut subglaucescens, 
ad 22 centiin. et ultra altus, plerumque ovoideus rarius magis elonga- 
tus, diametro maxima transversa saepius longitudinali aequali. Co- 
stae ad 2 % centim. altae impressionibus lateralibus non profundis, 
verticales, 8 — 16 (vel ex DeC. 18?). Tubercula in vetustioribus 10, 
satis distantia. Spinae radiantes centralibus pauIIo longiores, ple- 
rumque 6 — 10, raro plures, stellatim dispositae, costas adiacentes non 
tangentes. Centrales 1 — 3, quarum infima longissima deflexa. 
Radiantes caulis superficiei non incumbunt, sed paulisper elevatae 
sunt. Link et Otto inferiorem centralem radiantibus adnumeranl. 
Omnium color fuscus, flavicans, raro (ex Cl. De Candolle in Pl. 
grasses) albicans. Areolae iuniores semper lanuginosae. 
Cephalium primo concavum, in adultis et vetustis longum cy- 
lindricum apice paullo concavum, tandem trunci longitudinem ad- 
aequans, sed ter quaterve angustius, lanugine sordide albida subfusca, 
squalida (De Candolle), setisque creberrimis purpurascenti -fuscis 
longiuscule prominentibus flexilibus obsitum. Spinulae hae setifor- 
mes in apice cephalii plerumque confertiores. 
Flores, teste Cl. Pfeiffer, per totam aestatem copiosi, in cc- 
phalii apice e lana altius quam in plerisque aliis speciebus emergen- 
tes (adsetarum circiter longitudinem), saturate rosei („primo rosei tan- 
