170 
Miquel, Monofj^aphia Melocacti 
profundis. Tuberculorum spinigerorum 11 areolae superio- 
res brevi-albo-lanalae, adultae glabrae pallidae. Spinae centra- 
les maiores patentes 3, rarissime 1, penna corvina paullo crassiores; 
iniima plerurntpie reli({uis paullo longior; basi complanato -trigonae, 
apice teretes pungentes, griseo-iguescenli-llavicantes, lutescentes dia- 
pbanae, apicibus levissime fuscis. Iniima angulo recto truncum se- 
cat, suj)eriores adsceudunt. Spinae radiantes 14, breviores tenui- 
ores, pallidae non splendentes; harum 3 infimae relitpiis longiores, 
magis distantes, media longa dependenti nec cauli incumbenti, late- 
ralibus duabus divergentibus; spinae radiantes laterales utrinque 4, 
horizontales, parallelae, trunco incumbentes et supra adiacentes costas 
extensae; tres superiores eadem ratione ac infimae dispositae, suprema, 
omnium utplurimum minima, erccto-arcuata. Spinarum analoga- 
rum magnitudo in tota planta fere eadem. 
Specimen iunius, % parte minus, differt trunci forma omni- 
no sphaerica, spinis ratione trunci maioribus. Tubercula 10 in qua- 
vis costa. 
Cephalium in utroque adhuc nullum. 
Mensurae. Costae speciminis maioris in basi 3 centim. di- 
stant. Sinus ibidem 3 centim. profundi, sursum angustiores. Spi- 
nae centrales 0 — 7 centim. longae, radiantes 4 — 5. Areolae con- 
fertae. 
Habitat in insula St. Thomae, cum aliis Melocactis. 
Ad notatio. Cum hanc splendidam speciem primo describerem, 
eam ad Echinocacti genus retuli, exemplum secutus eorum qui plan- 
tas steriles cephalio non praeditos huic generi adseribunt omnes. Ex 
eo autem tempore, quo Mclocaclorum magis universalem notitiam 
acquisivi, Echinocacliim xanthacanthum ad hoc genus referre non 
amplius dubito. Quodsi eius characteres comparas cum illis Melocacti 
pyramidalis, maxima tibi videbitur affinitas, irno vero identicas eas 
