292 
G. F. Iaeger, 
cum evolutione singulorum foliolorum laterali alias congrua, hic simul 
impedita. Quo factum sane, ut petiolus et foliola ipsa quoque magis 
ligneum aspectum nacta sint, quantum quidem ex icone coloribus 
induto indicare licet. Quod utique haud mirum, cum petiolum, aetate 
normaliter lignescentem, foliola, quasi intra terminos suae evolutionis 
retenta, pariter ad eandem metamorphosin perducere, facile explice- 
tur aequali utriusque natura. 
Aberrationem, quam priore exemplo folium unicum exhibet, 
pluribus foliis communem vides in exemplo Tabulis III. et IV. illu- 
strato, quae ramulum Phoenicis dactyli ferae exhibent, duplici qui- 
dem aberratione notabilem, intra 2 squamas librosas et fere ligneas, 
in axilla folii repertas. Quae quidem, spadici aequiparandae, loco 
spathae floriferae ramulum continebant, metamorphosi florum ortum, 
non secus ac in plantis viviparis facta. Minus inexspectata haecce 
videtur metamorphosis, cum, quod iaiii pag. 29 operis Genera et spe- 
cies Palmarum a cl. Martius observatum, in frondium Phoenicis da- 
ctyli ferae axillis veros ramos conspicere liceat vel saltem eorum rudi- 
menta, in nostro autem exemplo intra spadicem eo usque evoluta, ut 
ad normalis formae speciem satis accedant, licet variis modis angulosa 
et plicata. Intra angustas itaque spadicis parietes vis formativa in- 
clusa quasi atque compressa mira tenacitate typum retinuit, classici- 
tate quasi ipsi propria angulis congruentibus reflexa vel et undulatim 
ad normalem folii imaginem progredi conata, quae vero vel ulteriore 
incremento haud impedito non omnibus numeris absolutum iri satis 
probabile videtur, utpote raro naturae beneficio eveniat, ut organa, 
evolutione impedita deformia, perfectam formam recuperent, ipsis 
laeto inde ab ovo quasi gaudentibus incremento solemnem. 
In aliis plantis, in quibus ramentum proprie sic dictum haud 
occurrit, ramenti tamen speciem vel effectum prae se fert villositas 
vel glutinositas squamarum, gemmas obtegentium, vel marginis quo- 
