de monstrosis Phoenicis dactyliferae conformationibus. 
294 a. 
vero gemmas vel stolones magis remotos repentina morte ferant, 
utpote iam languescentes quidem sed nondum largiore veneno hau- 
sto, terrae commissi mox reviviscunt. 
Idem probari videtur alio experimento, in parte sarmenti, 3 pol- 
lices circiter longa et utrinque gemmam ferente, instituto. Utraque 
gemma, vitro aquae pleno imposita, radices protendit et laetius 
omnino incrementum cepit, quod autem aeque fere promotum fuit, 
radicibus gemmae anterioris vel posterioris aqua denuo exemtis. Vero- 
simile inde fit, alteram gemmam altera pariter nutriri, succo nutritio 
aeque fere antrorsum ac retrorsum propulso. Sed dubium restat, 
annon hic effectus resorptioni aquae, aere suspensae, tribuendus sit, 
a radicibus gemmae emersae probe perficiendae, nec non dubitare 
licet, num idem evenerit, longiore parte sarmenti abscissa et gemmis 
eiusdem immersis longius a se invicem distantibus. 
Iterato quidem experimento certior factus sum, languescentem 
plantam parentem, solo quippe per 2 — 3 hebdomades non humectato, 
non manifeste restauratam fuisse gemmis compluribus in apice sar- 
mentorum collocatis vel earundem radicibus aquae immersis, contra 
gemmas diutius emersas et languescentes planta parente simul lan- 
guida una cum illa brevi vigorem recuperasse solo materno largius 
humectato. Mirum sane, quod propagatio per semina plerisque plan- 
tis propria, et propagatio per gemmas iisdem plantis vel simul propria 
vel certis tantum conditionibus provocata, eo quoque inter se diffe- 
rant, quod semina, maturitatem nacta, a planta parente separentur, 
dum gemmae ab eadem vivipara diutius nutriantur, donec tandem 
gemma vel stolo radicibus propulsis propriam sibi sedem vitamque 
ceperit et marcescente sarmento nexus cum matre sensim solvatur. 
Plantae viviparae igitur revera animalibus viviparis et quidem mam- 
malibus aequiparandae sunt, dum animalia ovipara potius plantis 
