88 C. G. Nees ab Esenbeck, 



quam alta, obtusa cum mucronulo exiguo, basi contracta, extrorsum 

 convexa et in medio paullo gibbosior, introrsum plana, punctulis ele- 

 vatis striata, fusca. 



Fimbristylin pygmaeam Vahlii esse docet Kunthius, herbario 

 teste. Verba autem auctoris alia testantur. Et primo quidem generis 

 Fimbristylis conditor, Vahlius, „stylum isti tribuit bifidum basi 

 bulbosum compressum margine ciliatum". Idem, Fimbristylin 

 pygmaeam describens, stylum haud memorat, scil. quod generis cha- 

 racteri respondentem invenerit, id saltem sequi videtur. Semen 

 „transversim undulatum" esse addit. Si nihilominus Isolepis nostra 

 Fimbristylis pygmaea Vahlii est, non nostra est culpa, sed Vahlii; 

 certe quidem species haud amplius dicenda est, de qua falsa omnia 

 tradebantur. 



2. Isolepis furcata N.etMeyen: culmis setaceis fasciculatis com- 

 pressiusculis striatis basi bifoliis foliisque longiusculis recurvulis, spi- 

 cula solitaria ovata pauciflora involucro monophyllo lineari culmum 

 continuante multo breviore, squamis carinatis mucronatis nervosis 

 monandris, stylo trifido, caryopsi obovato-triquetra pallida punctulata 

 scabriuscula, radice fibrosa. 



Ad Palcam circa Tacnam urbem Peruviae, altitud. 4500', Martio 

 1831. © ? 



Persimilis est Isolepidibus supinae et setaceae, difFert inprimis 

 ab illa spicula solitaria, nulla bracteola suffulta, pauciflora, involucro 

 culmum continuanle spicula circiter quadruplo longiore, nec reliquum 

 fere culmum aequante, squamis in singula spicula paucis, 4 — 5, sta- 

 mine uno, caryopsi non transversim rugulosa sed punctulis inspersa 

 subtilissimis adeoque confertis, ut superficies scabriuscula evadat et 

 nonnihil micans. Ab Isolepide setacea iam solis squamis mucronatis 

 et fructu triquetro, neque striato, crassiorique recedit. 



