Distrib. geograph. 21 



ricae ineridionalis ab iis Americae septentrionalis clistinctae sint. Speciem noil- 

 nisi singulam novi, qnae totaniAmericam habitare videtnr: Oxytelus insi- 

 gnitus (O. Americamis Dej.), et paucae sunt ex iis, quae Americam se- 

 ptentrionalem incolnnt, quae ultra eius fines, sicut Staph. villosus in 

 Mexico quoque et in Cuba obvius est, vel ultra mare 7\ntillarum, sicut 

 Belonuchus formosus (Staph. rufipennis Fab.) Cayennam et Columbiam 

 habitat, indigenae observantur. 



Ut e reliquis insectis formae maiores secnndum geographicas rationes 

 distributae, minores et praecipue minimae per omnes plagas dissipatae esse 

 videntur, sic apud Staphylinos etiam genera pleraque e speciebufi parvulis 

 constituta per totum terrarum orbem occurrere videntur, speciebus tropicis 

 et septentrionalibus simillimis. Steni in Europa numerosi, multi in America 

 vel septentrionali vel meridionali, nonnulli in Madagascar occurrunt et in 

 India orientali etiam posteriore eosdera sibi observatos esse literis certio- 

 res nos fecit Dr. Helfer. Falagriae, Homalotaej Aieocharae, Conuri, Biedii, 

 Oxyteli eodem modo ubique obvenire videntur. NonnuIIae etiam genera, 

 paucas tantum species continentiaj pariter apud nos et in America tropica 

 reperiuntur, ut Tanygnathus, Heterothops. Alia autem sunt genera numero- 

 siora nonnuila, quae regiones temperatas non excedere videntur, ut Tachy- 

 pori ultra Europam et Americam septentrionalem haud observati sunt, 

 et Tachinorum sectio altera praecipue tropicis plagis, altera Europae 

 et Americae septentrionali minus calidae peculiaris videtur. Sunt etiam 

 quae nonnisi tropos habitant, ut Piestij Leptochiri. Et quamvis pleraque 

 Staphylinorum genera, licet iis, quae singulam vel paucas species continent, 

 excepiiSj Europae cum remotioribus etiam regionibus eomraunia esse solent, 

 tamen non onmino desimt, quae in variis Asiae, Africae, et Araericae utrius 

 que regionibus obveniunt, quibus Europa oranino caret, ut Pinophilus, Osorius. 

 Fauna Europaea Omalinorum copia insignis videtur, et in ipsa Eu- 

 ropa haec trihus in regionibus septentrionalibus et alpestribus frequentius 

 occurrere videtur. Species boreales omnino faciie in regionum tempera- 

 tarum montibus reperiuntur, in quibus sat elevatis boreali cliraate foventur. 

 Sic Tachiuus elongatus non modo in Suecia et in Unalaschka, sed in Hel- 

 vetiae etiam alpibus obvius. Alpibus aut montibus elevatioribus praeterea 

 complures propriae videntur species, praecipue e genere Ocypode (O. ma- 

 crocephalus, Italicus, aipestris, megacephalus, alpicola). Species alpinae sae- 

 penuniero apterae: sic Paederns littoralis etiam, qui regiones elevatiores 

 habitat, alis destitutus est. Species salinae minime arctis liraitibus terminan- 

 tur: Philonthus xantholoma in omni Europae littore reperitur. Bledius 

 furcatus et unicornis Europae meridionalis et occidentalis littora nec non 

 Germaniae interioris iacus saisos habitant. Bledius bicornis pariter ad eos- 

 dem Germaniae atque Iberiae lacus salsos observatur. 



Asiae totae s eptentrionaiis fauna m hac familia ab Europaea 

 parum distincta videtur, ut et tota Asia occidentalis, praecipue Asia 

 minor etSyria nec non M es opotamia easdem plerasque species atque 

 Europa proferunt. Indiae Staphylini parum innotuenint, nec peculiaris 

 quidquam habere videntur. Genera Myrmedonia, Tachinus *, Xantholinus, 

 Staphylinus, Philonthus, Quedius, Paederus, Pinophilus, Osorius, Bledius, 

 Leptochirus hucusque ex India nobis aliata sunt, et formas Europaeas ple- 

 rasque mveniri, licet speciminibus raris, neque copiosis ut apud nos, a 



