23:? 



nidum*) cum Geome.tridis affinitatem (Urapterygidis nempe) nunquam 

 dubitavimus. Eo magis vero genera Urania Fabr., Thaliura Dune.**), 

 Alcidis Gue. et Nyctalemon Dalm. nos sollicitarunt. Venarum distri- 

 butione multum discrepant a Sematuridis, vena enira discoidalis alarum 

 anticarura inferior fere in medio renae transversae oritur , superior 

 autem et ramus quintus subcostalis e petiolo longo conimuni oriuntur. 

 Retinaculi evidens absentia larvarumque ' **") formatio nos jam impulit, 

 ea ad Bombyces in Saturnüdarum vicinitateni referre. Eo usque 

 tantum analogia cum Saturniidis procedit. Hanc cel. Herrich- 

 Schäffer jara indieavit: System. Bearb. d. Schmett. v. Europa. VI. 

 p. 84, 90. „DieUraniden schliesscn sich gut an die Saturniiden an 

 und verbinden diese mit den Geometriden" et Correspondenzblatt 

 p. 62 „Cydimonii — von Guende richtiger in die Nähe der Spanner 

 versetzt, sie dürften diese mit den Saturniiden verbinden." Venarum 

 autem analogia , quam fortasse hie in animo habuit cel. auetor, falsa 

 est. Plemque enira in Saturniidis e. g. in Attacis , Samiis, Saturniis 

 venae discoidales alarum anticarum (veua 5 et 6 seeundum cel. Her- 

 rieh-Schäfferi et Ledereri methodum) e trunco longo sat remote 

 a ramis subcostalibus naseuntur, vena scilicet discocellularis superior 

 longitudinalis est, ut similis e. g. conspicitur ejus conditio apud 

 Nymphalidarum genus Helcyram Feld. (cf. Acta Acad. Nat. Cur. 



*) Haud intelligere possumus, cur cel. Herr ich -Seh äff er (System. 

 Bearb. d. Schmett. v. Europa VI. p. 90 et Correspondenzblatt p. 62) 

 Coronides Äoctuidas esse voluit. Vena nempe discoidalis inferior alarum 

 anticarum apud eas in medio venae discocellularis oritur, sicut in Sematuris, 

 quibus valde affines sunt. Lapsum calami facile putares. 



**) Minime comprobanduiu, quod cel. Guenee huic nomini (Naturalist 

 Library V. 1837) nomen Urania Klanch. (Hist. nat. des Ins. 1840) substituit. 

 Uraniae nominis pro Cydimone reeeptioni nihil obstat, quia Urania Schreber 

 (1789) Musacearum generis denominatio nomini „liavenala" Adanson 

 (1763) cedere debet. Divisionem scilicet Uraniearum (End lieh er, Gen. plant, 

 nomen suum mutare oportet. 



***) Valde rairati sumus, quod cel. Guenee de figura larvae Uraniae 

 Leili Lin. a Sibylla Merian data certe genuina meiitionem facere neglexit, 

 quamquam tabulam citat. Haec larva magnam habet similitudinem cum iis 

 generum Hyperchiriae et Jonis, sed forma cylindriea, multo gracilior, Caput 

 magnum, hesperiaeforme. Cel. Meriau colorem quoque virentem indicat, quae 

 res cum erucae U. JBoisdw/aUi Guer. descriptione congrua. Seeundum 

 descriptionem larva etiam Thaliurae Mhiphei Drury spinas gerit setosas. 

 U. enim Jioisduvalii seeundum imaginem jam sectionem format propriam 

 in genere. Antennae ejus multo magis incrassatae sunt, hesperiaeformes, 

 liiiinus longior, palpi latioies et longiores, pilis tenuioribus vestiti, articulus 

 eorum terminalis multo gracilior, vere acicularis, scapulae longiores, abdomen 

 brevius, alarum forma et signatuiae ratio diversae. Observandum est. erueam 

 Agaristidis valde similem esse. Inter omnes Uraniidas cognitas hujus spe-ciei 

 antennae maxime similes sunt iis Eusemiae, Ortkiae, Cocytiae et aliarum 

 Agaristidarum. Proprium fortasse formabit genus, metamorphosi oiniiiuiu 

 reliquarum Uraniarum eognita. 



