vom 31. Januar 1870. G7 



medii ope, et quod membranam non corrumpit ac vix foedat, la- 

 cunae aliquot suppletae sunt; reliquae etiam, ni fallor, suppleri 

 possunt. 



Recentior scriptura, quam ad priorem saeculi XV partem re- 

 ferendam esse, mihi sententia est, exhibet fragmentum, principio 

 tarnen et fine mutilum, pervenustae narrationis, antiquissimo italico 

 nostro idiomate, amorum Helenae filiae Gonnarii Judicis Arbore- 

 ensis, cum Constantino Judice Gallurensi; cui etiam ode inest, sive 

 ipsius Constantini, sive, quod verius existimo, ejus nomine, qua 

 obduratum Helenae animum flectere conatur. — De aetate et auc- 

 tore narrationis et carminis videndus Martini, Pergamene d'Arborea, 

 ecc. pag. 114; tum quae ipse disserui in Commentatione Di Gherardo 

 da Firenze e di Aldobrando da Siena, poeti del secolo XII, e delle 

 örigini del volgare illustre italiano, §. 39. 



Hanc autem membranam vestro examini subjiciendam delegi, 

 primum quia omnium antiquissima, post unam eam paucis annis 

 antiquiorem, sed jam et accurate editam, et Academiae nostrae 

 Taurinensis judicio comprobatam, quae Deletonis hymnum de Ja- 

 leto servavit; vide Memoria della R. Accademia delle Scienze di To- 

 rino, Serie II, Vol. XV, Parte II, pag. 305 e seguenü. Quin et eo 

 ipso quod sit palimpsesta, non una ratione conferre ad sincerum 

 de hisce chartis ferendum Judicium videbatur. Accedit, quod Lac 

 una membrana duo, et argumento, et longo temporis intervallo in 

 ter se dissita, antiqua monumenta uno intuitu vestris oculis sub- 

 jiciuntur. Me movit etiam rerum, quae tum vetustiore tum recen- 

 tiore scriptura exhibentur, gravitas et praestantia. Epistolae enim 

 fragmentum multa habet notatu digna de Caralitanae civitatis anti- 

 quis monumentis et historia; et Jalus seu Jaletus ibi memoratur; 

 ut sie quae priore membrana traduntur, haec quoque jam sua auc- 

 toritate confirmet: tum saneti Ignatii, veteris illius Ecclesiae Pa- 

 tris, patriam fuisse Noram Sardiniae („quod ejus coeives Nuran."); 

 cf. Martini, Pergamene ecc. d'Arborea, pag. 531 e 540. — Recentior 

 autem scriptura servavit insigne antiquitate et praestantia, et vel 

 nunc post alias plures cognitas Chartas Arboreenses unicum soluta 

 oratione, si minuta quaedam excipias, speeimen nascentis tunc ita- 

 licae linguae. Sed de hujusmodi antiquissimis italici sermonis re- 

 liquiis pauca infra adnotabo oportuniore loco. 



II. Membrana saeculi XIII, exhibens partem epistolae viri 

 inter Sardos aetatis suae longe doctissimi Georgii de Lacono ne- 



5* 



