vom 31. Januar 1870. 71 



exscripta sunt. E Sardois carminibus nonnulla sunt codici ipsi 

 coaeva, et ea quidem tum maximi momenti ad historiam Sardiniae 

 illustrandam, tum ad hanc ipsam quaestionem de chartarum Arbore- 

 ensium origine et sinceritate. 



Nobis Italis vix quidpiam majus et insperatius in re litteraria 

 accidere poterat, quam ut Italici scriptores in lucem prodirent, 

 tum iis qui pro antiquissimis in hanc diem habiti sunt, integro 

 saeculo antiquiores, tum non uno respectu praestantiores. Hinc 

 quam vis nunc Italorum plerique aut otio torpentes (pudet dicere!) 

 aut aliis districti curis bona studia passim negligant, non defuere 

 tarnen, qui magni momenti quaestionem agitarent. Inter eos qui, 

 veteris nostrae italicae linguae studio insignes, inspectis codicibus, 

 et poesibus perpensis, earum sinceritatem propugnarunt, principem 

 procul dubio locum tenet Caesar Guasti, in Archivio Centrali 

 Florentino a supremo Rectore Francisco Bonaini secundus, Aca- 

 demiae quam della Crusca vocant Socius, et editis operibus de 

 antiquis nostris scriptoribus clarus; cujus sententiae accessere plures 

 docti viri, inter quos memorasse sufficiat Fransciscum Zambrini, 

 Bononiensem, et Lucianum Banchi, Senensem. Adhuc aversantur 

 nonnulli, inter quos insignis sane vir Alexander D'Ancona, Ante- 

 cessor Pisis, et Adolfus Borgognoni, Ravennae; neque id mirum; 

 nee enim quae teneris ab unguiculis quispiam didicit ac pro veris 

 et certissimis habuit, facile rejiciat, ut novis atque ob id ipsum 

 suspectis fidem aecommodet. Quibus vero nitantur argumentis, 

 qui inter Italos antiquissimorum carminum quae nuper in lucem 

 prodierunt sinceritatem respuunt, et quaenam Ulis de origine ac 

 aetate chartarum Arboreensium, tum codicum Florentini et Senensis, 

 sententia sit, nee ipsi nee alius quispiam adhuc prodidit; omnes 

 tarnen fatentur, non hujusmodi esse quaestionem quae silentio et 

 contemptu solvi possit, quo uno litterariae fraudes plerumque 

 corruunt, sed validis argumentis et diligenti ipsorum monumentorum 

 examine. — Mihi ea sententia est, praeter rei novitatem et ipsam, 

 si ita loqui fas sit, ejus molem, nulluni alieujus momenti argumentum 

 contra harum chartarum fidem et antiquitatem posse afferri; sed 

 ob hanc ipsam rei novitatem et inventi praestantiam non defuturos 

 e coaevis nostris, qui in eis rejiciendis aut saltem pro dubiis 

 habendis perdurent, vel si, ut mihi fert animus, earum sinceritas 

 Academiae vestrae et aliorum qui eas perpenderint doctorum virorum 

 judicio firmetur; tanta est longae et inveteratae opinionis vis, et 



