Ee 
WER VO GELDEN. 39 
len, die men een Haan of Hen laat inflokken, yy, 
van deeze Vogelen niet dan glanfiger en helde. AFDEEL, 
rer geloosd worden: daar zy in tegendeel, in- beid 
dien ’er zulk een fcherp Zuur plaats had inder. 
zelver Maag , of ontbonden, of ten minften dof 
zouden moeten zyn (*). 
Het maakzel vande Maag, beftaandeuitzeer alsook de 
harde Wanden, die in fommigen niet Eelt- wdn 
maar Hoornagtig zyn, en zeer digt op elkander in 
fluiten, als twee Molenfteenen ; moet dan de 
voornaamfte oorzaak zyn van de Verteering in 
de Graan-eetende Vogelen. Hier by komt eg- 
ter , in dezelven , nog een ander Geftel, niet min- 
der nuttig; te weeten een Krop, welke egter 
in de Kalkoenen en verfcheide anderen niet ge« 
vonden wordt. In de Duiven, Hoenderen, 
Faifanten, verwydt de Zwelgpyp zig omtrent 
in ’t midden van den Hals, en maakt een foort 
van langwerpig ronde Zak, welke zig tot aan 
het Borftbeen uitftrekt. Onder deezen Zak , dien 
men de Krop noemt, wordt de Zwelgpyp we- 
der naauwer en loopt door de Borft, leggende 
op de Wervelen van de Rug, tot datzy , een 
weinig boven de Maag, weder uitzwelt door 
een krans van Klieren, zeer konftig gefchikt en 
inzonderheid in de Kalkoenen by uicftek fraay 
om te befchouwen, niet minder dan de Krin- 
gen , 
(*) Du Verney ut fupra Tom. 1. pag. 276. Men kan 
de Proefneemingen ‘van den Heer RrAUMUR , die tot bee 
veltiging daar van (trekken, nazien in de Uitgezogte Vervo 
handelingen. IV. Deen bladz 360. 
5 Dxar, 1V.fSruKe C 4 
