32 ErGENsCcHÁrPPEN 
TT. 
ÄFDEEL. 
_bL. Hoorp- 
STUK. 
“ Praaten 
der Pappe- 
gaaijen. 
fchouwen of te verwelkomen, en wat dies meef 
bedagt kan worden. Ook ziet men, dat in fom- 
mige Vogelen de bekwaamheid is, om de Men: 
fchelyke Konft in ’t famenftellen van Mufiek- 
deuntjes , ja zelfsonze Spraak , naar te boorfen. 
Hier over zal men zig te minder verwonderen, 
dewyl ’t bekend is, dat het Zingen, zo wel als 
de Spraak, geleerd moet worden van den Menfch, 
en de Vogelen zekerlyk met dergeiyke Werk- 
tuigen, hoewel, over 'c algemeen, in minder 
volmaaktheid, zyn begaafd; terwyl het hunze- 
kerlyk ook niet aan een goed Gehoor ontbreekt. 
De Lugtpyp van een Pappegaay is zonder- 
ling konftig famengefteld. Het Strottenhoofd 
_beftaat uit verfcheide Kraakbeeùderen , als de’ 
Steunpunten zynde van verfcheiderley bewees 
gingen, afhangelyk van veele paaren aardige 
Spieren, die tot de verfchillende verwyderingen 
en toeknypingen van de Lugtfpleet dienen , om 
een verfcheidenheid van Klankente formeeren, 
die eenigermaate zweemen naar de Menfchelyke 
Spraak. De Kraakbeenderen van de Buis def 
Lugtpyp, in deeze Praatvogel, zyn voor en agter 
beurtlings fmaller en breeder, niet cirkel- maar 
ovaal-rond. Aan het onder-end, daar dezelve 
zig in takken verdeelt , is een Kraakbeen ge- 
plaactt, ’€ welk geheel fchynt, doch uit drie 
ftukken beftaat, waar van het opperfte gelykt 
naar een {tuk van een hollen afgefneeden Ke- 
gel, en de Grondfteun geeft wederzyds Uitftek- 
ken, eindigende in toppen, welken naar die 
| van 
