i. 
ÄFDEEL. 
IV. 
Hoorp- 
STUK. 
i2ö BEscuürvyvr…*‘nNed 
vangen zynde, tuffchen zyne Jongen kruipfs — 
verliezende middelerwyl zyne Vederen en wor- 
dende gevoed van zyne Jongen, tot dat hy wes 
der met een nieuw Pluimagie zy voorzieù. 
Hoe onwaarfchynlyk dit ook zy , in veele opzig- 
ten, kan men geenszins twyfelen , of de Arend 
ondergaat eene verandering van Vederen, en 
dit doet hem, buiten twyfel , als geheel frifch 
en jeugdig woor den dag komen ; in vergelyking 
met zyn afgefleeten ftaart, ’c Verfchil moet; 
in deezen, by hem kennelyker bi dan by an- 
dere Vogelen. 
De Eigenfchappen der Arenden; die hun ge: 
meen zyn met andere Roofvogelen, beffzan voor 
eerft in een fcherp Gezigt , 't welk ook de Havik- 
ken en Valken hebben; ten anderen in hunne on: 
tembaarheid, welke zy gemeen hebben met de 
Gieren. Ook is dit niet volftrekt waar: dewvyl 
men Arenden heeft toegerigt op den Vogel. 
vangft: doch dat í$ zeer moeijelyk. Ten der- 
den, dat zy een ftinkenden Ádem hebben. Ten 
vierden, dat zy zêer gulzig en byna onverzaade: 
Iyk zyn. Het is de algemeene Eigenfchap der 
Roofvogelen ; van zeer veel te gelyk te kunnen 
eeten en wederom lang te kunnen vaften: iets 
dat hun byzonder te ftade komt. Zy drinken 
weinig of niet „om dat het Bloed der Beeften , 
die zy verfcheuren , hun voor Drank verftrekt. 
en genoeg Vogtigheid uitlevert ter Verteering. 
Men verhaalt ook , dat zy by uitftek geil zyn, 
en dat zy de Jongen, zo dra dezelven de Koft 
kene 
ind 
