VAN DE UILEN. aor 
teken van iemands aanftaande Dood gehouden II. 
wordt, wanneer men ’t van agteren befchouwt. ÁFDEELe 
In de heldere Maanefchyn ziet menze zelden sl 
vliegen. pe 
(8) Uil met een gladden Kop, bet Lyf wit- vam. 
agtig, met Maanswyze , ver van elkander Heal 
afgezonderde , bruine Vlakken, Uil, 
’t Is vreemd , dat de Heer Linneus aan dee- 
zen in 't byzonder den Bynaam van Nyêtea , 
dat is Nagt-Uil ‚geeft, daar de Heer EpwArps 
verhaalt, dat men het zegt een Dag-vogel te 
zyn in de Noordelyke deelen van Amerika, 
alwaar hy het geheele Jaar door blyft en aaft 
op de witte Patryzen; weshalven deeze hem ook 
in ’t Latyn de witte Dag-Uil, in ’t Engelfch 
en Franífch de groote witte Uil noemt. Deeze 
Vogel, immers, is grooter zelfs dan de Schuif- 
uit, zo de Heer BRrisson aanmerkt; doch dit, 
geloof ik, fteunt op het zeggen van EpwARDs, 
dat de Vlerk zestien Duimen lang zy, als wan- 
neer de langte van den geheelen Vogel, vole 
gens de Afbeelding, wel twee Voeten zyn 
zoude; maar dit is zekerlyk Engelfche Maat, 
en maakt geen twee Parysfche Voeten; terwyl 
ook 
van de Poort aan den Weg kwam vliegen onder de 
Bank, daar wy op zaten; dien wy in de Handen namen 
en (treelden , laarende hem toen weder heen vliegen. 
’t Was inderdaad een mooy Beeft. 
(8) Strix Capite lgevi, Corpore albido , maculis Luna» 
tis diftantibus fu{cis. Faun, Suec. 54. Aluco albus diurnue, 
Enw. „Av. Tab. 6x. | 
5. Deut, IV, Stus, N s 
