H. 
ÁFDEEL. 
VIL. 
Hoorp- 
STUK, 
234 BESCHRYVING 
te vooren genefteld heeft; ten einde hunne Jon-- 
gen droog zouden mogen leggen. Dit is niet 
onwaarfchynlyk, wanneer men de behendig- 
heid en lift in aanmerking neemt, waar mede 
deeze Vogelen zyn begaafd. Zy voegen ’er 
by , dat het getal hunner Jongen wel drie, vyf 
of zeven is; doch dat men ’er zelden meer dan 
twee of drie magtig wordt; als daar toe ge- 
noodzaakt zynde den Boom om ver te hak- 
ken; die dan, door ’t vallen, eenigen vom ’% 
leven brengt of doet wegvliegen, | 
Een heet Klimaat is deeze Vogelen eigen: 
weshalve men de genen, die in Europa wor- 
den overgebragt , zorgvuldig voor de Koude 
moet befchutten. Zy leeven ‘er nogthans taame- 
Iyk lang , doch zyn aan zekere Kwaal onder. 
hevig, welke met de Vallende Ziekte eenige 
overeenkomft fchynt te hebben. Alle Vrug- 
ten ‚ byna, die van de Menfchen gegeten 
worden , zyn hun aangenaam, doch inzonder- 
heid beminnen zy de lekkerften , en houden 
veel van Banket, Brood in Wyn geweekt en 
klontjes Suiker. Peterfelie , egter, wordt ge- 
zegd een Vergift te zyn voor deeze Vogelen. 
Hun geklap of praaten is het gene, waar me- 
de zy den Meních verluftigen; zo wel als hun« 
ne fchoone kleur en aardige potferyën. De 
Werktuigen hunner Spraak heb ik reeds be- 
fchreeven. (*). 
| Ja 
(*) Zie bladz, 32, 
