VAN DE PAPPEGAAIJEN. 258 
door ArprovaNDus naar een getekende Figuur 
Ï. 
befchreeven en zeer flegt afgebeeld(*). Hy ig Arperis 
van boven groen , van onderen rood , met 
een bruine Keel, en wederzyds , agter en stuk, 
voor de Oogen , een blauwe Vlak; de Slagpen- 
nen hoogblaauw ; de Staart in ’€ midden groen 
aan dezydenrood, gelyk ook de Bek: de Klaau- 
wen en Nagelen zwart. Hy onthoudt zig in Japan. 
(5) Pappegaay met een imiddelmaatige Staart, 
groen van kleur, de Dekvederen der lang fie 7 
VIL: Í 
OFD- 
XV, 
Agilis 
arkiet vam 
Slagpennen, die blaauw zyn, Goudgeel , de Caijenne. 
Staart van onderen rood. 
_Brisson telt deezen, dien Eowarps de kleine 
groene Pappegaay noemt, onder de Kortftaartigen 
en dus plaatft hy hem ín de Rang der Pappc. 
gaaijen, niet in die der Parkieten. Ook zegt 
hy, dat dezelve omtrent de grootte van een 
Duif heeft, doch de langte is maar tien en een 
half Duim, en dus minder dan die van den Am. 
boïneefchen Parkiet , zo even gemeld; die 
anderhalf Duim langer is. LiNNaus vergelyke 
hem in grootte by den Kernbyter, die weinig 
grooter is dan een Lyfter. De Staart is wel 
Wigswyze , zegt hy , doch nietlang; als zynde 
maar van drieen een vierde Duim. Het bovenfte 
deel 
(*) PúittacusErythrochlorus, macrouros, Japonicus, Al- 
drovandi. Ray. -4v. pag. 34. No. 3. 
(xs) Pûtracus (abmacrourus viridis , teêtrieibus Remigum 
primorum ccerulefcentium fulvis, Caudâ fubtus rabra, Syt, 
Nat, X. Pfittacus minor viridis, Enw. „4e 160, Te Z68 
5, Dist, IV. Stuka 
