VAN DE PAPPEGAAIJEN. 265 
BrissoN noemt hem de geele van Kuba , op welk 
Eiland hy gevonden wordt. eid 
Hy is een weinig kleiner dan de Guincefche 
gryze Pappegaay. De kleur is geel, zynde bo- 
ven op *t Lyf de Vederen aan de tippen rood 
gerand; de Keel, Borft en Buik hoogrood ; de 
groote Slagpennen wit, de zydelingfe Staartpen- 
nen de onderfte helft rood, gelyk ook de Oog. 
kringen: de Wangen, Bek en Klaauwen wit. 
(29) Pappegaay met een korte Staart, groen 
van Rleur , bet Woorboofd purperagtig „ de 
Wenkbraauwen en Keel blaauw , de Rug 
bloedrood. 
Deeze , die in de Indiën woont en de grootte 
vaneen Duif heeft, zo LinNaus getuigt, fchynt 
eenigermaate te gelyken naar den genen, wel- 
ken Epwarps noemt blaauwkoppige Parkiet (*), 
en welken BRrissoN onder den naam van Índiaan- 
fche Blaauwkop befchryft. Immers dezelve is 
ook groen, met een hemelfchblaauwe Kop en 
Keel; doch heeft een geele Vlak op de Wieken 
en de Staartpennen van onderen donker geel. 
Ook wordt van de bloedroode kleur op de Rug, 
en de purperagtige aan’t Voorhoofd , in deeze 
geen melding gemaakt. De grootte is als een 
Duif en de Woonplaats in de Indiën. 
(30) 
(29) Pfittacus brachysrus viridis, Fronte purpurafcen- 
cente , Superciliis Gulique coeruleis, Dorfo fanguineo, 
Syít. Nat, XxX, 
(*) Blue-headed Parrakeer. Pl. 292. 
1, Desr, IV. Stuk. R 5 
IE. 
AFDEEL. 
VIL. 
HooFD. 
STUK. 
XXIX. 
Feftsvus, 
Indiaanfche 
Blaauwkeop. 
