H. 
ÄFDEEL. 
VII. 
Hoorp- 
STUK 
Het Vernuft 
272 BerEscHRyvVING 
gen zy naar een andere toe ; dan ziet men zeef 
kan ze fchieten. Als ’er een ‚getroffen zyndes 
nedervalt , houden zy zig ftil en kyken ’er naar, 
fchreeuwende uit alle magt, even of zy den Vo- 
gelaar wilden uitfchelden. Doorgaans zyn zy 
zeer vet en hebben een wonderbaaren finaak ; 
vooral in’t Saizoen der Kampêche-hout beffen. Ge- 
plukt zynde en van Íngewand ontledigd , bewindt 
menze in Wyngaardbladen , en dus gefruitzyn- 
de is ’t een lekkere Spyze. Zie daar wat ons 
Pater LaBAT van de groene Brafiliaanfche Par- 
kieten, met lange Staarten, die hier voor be- 
fchreeven zyn, verhaalt. Sommige omftandig- 
heden zullen ook op de anderen , die daar van in 
kleur of Landaart verfchillen, toepaffelyk zyn. 
Van de kleine Parkietjes ‚ zo ever gemeld, weet 
ik niets byzonders. Ik zal nog iets zeggen, 
dat dit Geflagt van vogelen in ’t algemeen be- 
treft. 
Wonderen , die naauwlyks geloof baar zyn, 
derPappe- worden ons van derzelver Vernuftigheid ver- 
ge ijen. 
haald. Een Pappegaay van Henrik den VIIL., 
Koning van Engeland, in de Theems gevallen 
zynde, fchreeuwde om hulp , en beloofde twin- 
tig Ponden Sterlingss doch, uit het Water ge- 
haald zynde, belafte hy , dat men tien Stuivers, 
aan den genen, die hem geborg gen hadt, tellen 
zoude. Eene van Ascanius , den Kardinaal, wift 
de Artikelen van ’c Kriftelyk Geloove, agter- 
een, verftaanbaar optezeggen. Natuurlyk hebben 
Zy geen duidelyke Spraak, uitende alleenlyk het 
Woord 
il 
