| VAN DE ToUKANS. 281 
be 
gelyk gezegd is, die een foort van Peper ecten; 
anderen, die zig onthouden aan den Zee-Oever, 
en aldaar op Vifchaazen: de Wit-Keel van Cay- 
enne eet ‘byna alles wat hem aangebooden 
wordt. Zouden zy ook deezen onbefchoften 
_Zaagswyzen Bek gekreegen hebben, om Gaten 
ip de Boomen uit te hollen voor hunne Neften, 
gelyk men zegt dat zy doen, ten einde hunne 
Jongen voor de Aapen te beveiligen; of tot 
„hunne verdediging? Ter oorzaake van het eer- 
fte ‚ zegt men, is ‘er in ’t Spaaních de Naam 
van Carpentero aan gegeven. Wat het andere 
belangt, gaan zy, naar men wil, aldus te werk. 
„Het Wyfje, te broeden zittende , fteckt haaren 
Bek buiten ’t Gat, en ontvangt haaren Vyand 
zo wel, dat hy geen luft heeft om nader te ko- 
men; of. in'‘het.Hol te taften,„ en, dan be- 
tuigt zy deswegens haare vreugde. 
Volgens Lerr en Trever, isde Toukan van 
grootte als een wilde Tortelduif , en wonder- 
Iyk fchoon gekleurd. Men vindt ’er in menig- 
te langs de Rivier van Rio de Janeiro , naar 
Kaap Frio toe , en eenigen in Peru, alwaar zv 
kleiner zyn. De kleur van hunne Vederen, ’t 
zy rood, gecl, groen of zwart, is zo hoog en 
{terk, dat de Índjaanen ’er veel gebruik van 
maaken, om hunne Mutfen, Degens en Klee- 
deren, te verfieren. Hun Vleefch is ook zeer 
aangenaam van fmaak. In Europa fchynen zy 
naauwlyks in ’t leven gehouden te kunnen wor- 
den: doch de Bekken of Koppen zyn niet on- 
L Deer, ‘IVe Stuk, ck ges 
IE 
ÄFDEELe 
VII. 
Hoorp. 
STUK, 
Gebruik, 
