u. 
ÁFDEEL. 
ONT. 
Hoorp. 
STUK. 
Eigen- 
(chappen. 
16 BESCHRIYYIN T 
zegt men , nagebootft , met Zpópoe , popòpd ; 
popoe, do, do, dto, tto, io, ito. 
De Hoppe , Zegt SCHWENKFELD , is een mor- 
fige Vogel, en van een droefgeeftig Temperd- 
ment: hy kieft de ontoeganglykfte plaats der 
Boffchen tot zyne wooning uit; en fchynt iets 
te hebben van den aart der Uilen , die fehuuw 
zyn voor hunne mede-Vogelen. Hy maakt zyn 
Neft van Drek en Vuiligbeid in holle Boomen, als 
of hy door den ftank de Menfchen wilde affchrik- 
ken van ’t zelve te naderen. IK heb hier (zegt hy) 
zelf de Ondervinding van gehad , nog een Kind 
zynde; want, op zekeren dag zyn Nett vir- 
dende in een holle Eikeboom, en ’er de Jongen 
uit willende haalen, bezoedelde ik myne Han- 
den met Vuilieheid en Stank. Deeze Vogels 
zoeken de Wormen in de Mefthoopen tot hun 
Voedzel: zy eeten ook Torren ‚ Rupfen en ander 
Ongedierte. ’s Winters neemen zy hunne Ruft: 
plaats in holle Boomen , en flaapen , tot dat zy ’er 
in de Lente weder uit te voorfchyn komen: zy 
veranderen van kleur , en zelfs van Sooft ; zo wel 
des Zomers als des Winters: men zegt dat de 
Jongen hunne Ouders, als die oud geworden 
zyn, onder hunne Vlerken verwarmen ‚en dat zy 
dezelven in de Oogen blaazen; tot herftellinge 
van het Gezigt. 
Die laacfte ruikt , inderdaad, zeer eN 
Friscu zégt, dat men den Hoppe wel plaat- 
zen zou kunnen in ’t Geflagt der Sneppen , we= 
gens ZYN BED Bek , en noemen hem Boomfnep 3 
dat 
On el es 
