1e LEN a Arad 
\ 
DrE- SCHTIL'D PAD DEN ot 
zitten, terwyl hy den Steel met het Touw we- 
der naar zig trekt. Het Touw van ‘t Voorfte- 
ven, middelerwyl, uitgevierd zynde, wordt de 
Schuit, met een groot geweld, door den Schild- 
pad , die zig gekwetft voelt , voortgefleept ; 
terwyi de Harpoenier, met zynen Stok, den 
weg wy{t aan den genen die by 't Roer zit. De 
Schildpad eindelyk kragteloos geworden, of 
onder ’t Water verftikt zynde , wordt het Touw 
ingepalmd; men haalt haar op zyde en binnens 
boords. Dan gaat men wederom anderen op- 
zòeken, die men op even de zelfde wyze magtig 
wordt. ’t Is niet noodig, dat ‘er Weerhaaken 
of iets dergelyks aan het Yzer zyn, gelyk aan 
de Harpoenen tot den Walvifch-Vang{t: want 
zo dra de Bout in de Schulp gefmeeten is en 
het Dier daar van de Pyn gevoelt, knypt het 
dezelve zo fterk, dat men veel moeite heeft, 
om dien Bout ‘er weder uit te trekken. 
Voorts is ’t ook niet ongebruikelyk , de Schild. 
padden met Netten te vangen , die de Fran- 
fchen Folles noemen. Deeze Netten zyn van 
tagtig tot honderdtwintig Vademen lang en om- 
trent drie Vademen hoog; gemaakt van dik 
Touw of Boombaft , met Maazen van agt of 
negen Duimen in ’t Vierkant. Men voorziet, 
als gewoonlyk de Vifchnetten, de onderkant 
FEN 
ÄFD EELe 
IE, 
Hoorp- 
STUK. 
Schildpad. 
den » Vangft 
met Netten, 
met Lood of Steenen en de bovenkant met bol- - 
len Kurk of ligt Hout. Dan worden de En- 
den ter wederzyden van de Baay of Inham, 
daar men ze voor wil zetten, aan groote Stee- 
Ee Deur, VI, STUKa B 3 RED 
