Hil. 
ÄFDEEL. 
EL 
Hoor p- 
STUK, 
Eigen. 
fchappen. 
54 BESCHRIJVING var 
ne Schildpad; doch hadt een gaaping en de ge. 
daante van een Pappegaays Bek. Van ’t agterfte 
des Kops tot aan het Lighaam was de afftand 
van een Voet, zynde niets dan Vleefch en 
Kraakbeen. De Schulp van de Rug, ook zwart, 
was knobbelig en gegroefd. Van vooren hadt 
het Dier twee Zwemvinnen , ieder derdhalf 
Voet lang ; van agteren insgelyks twee , ieder van 
een Voet: de Staart was ook een Voet lang en 
als die van een Schaap. Het hadt de langte 
van omtrent zes en de breedte van vier Voe- 
ten ; weegende tuflchen agt- en negenhonderd 
Ponden (*). 
Noopens de Karet- Schildpadden wordt ons 
het volgende door Roenerorr , in zyn Natuur- 
lyke Hiftorie der Amerikaanfche Eilanden, ver- 
haald. Zy worden zo groot niet als de andere 
Zee-Schildpadden en leggen haar Eijeren niet 
jn bet Zand , maar in een foort van Keizelagtig 
gruis. Men kanze niet gemakkelyk vangen, 
ten deele om dat zy zo byten , ten deele om 
dat hunne Schulp verhevener is gerugd: wese 
halve zy, omgekeerd zynde , zig gemakkelyk 
weder op de Pooten wenden. Ook worden zy 
om hun Vleefch niet gezogt, dat van een Pur- 
geerende Eigenfchap is en het Lighaam doet 
oploopen met groote Blaaren als Bloedvinnen. 
Lazar verhaalt de Hiftorie van een Mannik, 
die 
(*) Men vindt de omftandige Befchryving, van deezen: 
Schildpad in de Memoriën, die, geduurende het Jaar 
2753» voot de Akademie van Roueu gelezen zya. 
