ME 
ÄFDEEL, 
HL. 
Hoorn. 
STUKe 
Oorfprong. 
64 BESCHRYVING VAN 
bediende men zig tot Smeering. De Kop, op 
de Kwetzuur gelegd, was niet alleen een Mid- - 
del tegen den Beet van Venymige Beeften ; maar 
by zig denzelven draagende, was men bewaard 
voor zeere Oogen. 
Zonderlinge dingen worden ’er aangaande der- 
zelver Oorfprong en Levensmanier verhaald. 
Sommigen ftellen,dat zy uit de Paaring van een 
Arend met een Wolvin voortkomen, hebbende 
dus de Wieken &n Bek van den Vader, het Lyf 
en de Staart van de Moer. Eenige fchry ven, 
dat zy leevende Jongen baaren, anderen dat zy 
Eijeren leggen, Hun Aas zou beftaan in aller- 
ley Vergiftige Kruiden, Vrugten en Wortelen; 
_veelerley foort van Dieren en zelfs Vogelen, 
Grootte. 
die zy geheel inflokken , werpende vervolgens 
de Beenderen weer tot den Bek uit. Zy kun- 
nen lang Honger lyden zegt men, doch zyn, 
als zy hunne Prooy magug worden, zeer gul. 
zig. Volgens HeRropotTus zouden zy met de 
Bekken paaren. 
Van dergelyke Monfters zyn ’er, zo men de 
Schryvers, zelfs van wat laater tyd , gelooven 
mag, nuen dan te zien geweelt, die verbaa. 
zend groot waren. Marcus Paurus de Vene- 
taan fchryft, dat ’er, in de Provincie van Ca- 
razan, in Afie , één was van tien Ellen lang. 
Ten tyde van Pmiraprrpaus werden ‘er, zo 
Erranus verhaalt, te Alexandrie twee gebragt 
uiet Ethiopie, van veertien Ellen. De zelfde 
Autheur berigt ons, dat Aucusrus ‘er te Rome 
een 
