ui. 
ÄFDEEL, 
VII. 
Hoorp- 
STUK, 
296 BESCHRIVING VAN: 
dat ’er flaapende Menfchen over ’t Lyf gekroo. 
pen zyn , zonder hun te befchadigen. Een 
oud Man , eenige ruigte verzameld hebbende 
om Vuur te ftooken , wierdt niet gewaar , dat 
‘er een Ratelflang in zat, voor dat hy dezelve, 
eenige Schreeden ver , hadt gedragen ; wan. 
neer de Slang begon te ratelen; waarop hy ze 
van zig wierp. Naar zyn verbeelding , hadt 
de Slang hem wel in ’t Aangezigt kunnen by- 
ten, Evenwel kan men niet altoos op hunne 
goedheid vertrouwen. Schoon hy, regt uit 
Yoedfel, 
geftrekt leggende , geen fchade kan doen ‚ is 
de behendigheid en vlugheid, welke dit Dier 
heeft , om van poftuur te veranderen, onver- 
beeldelyk 3 en in ’t byten fchiet het den Kop — 
zeer fnel woort, doch flegts ter halver langte 
van het Lighaam, ruftende middelerwyl op het 
Agterlyf. Als de Slang, kort te vooren, een 
Inkhoorn of ander Dier heeft ingeflokt , en 
dus verzadigd is, zal hy , als men hem niet 
ftoot of trapt, niet ligt byten; doch, hongerig 
zynde, is het Dier zeer kwaad en gevaarlyk. 
Het Voedzel deezer Slangen beftaat in al 
lerley Vogeltjes, Kikvorfchen en kleine Vier. 
voetige Dieren, gelykeen foort van kleine Haa- 
zen die ‘er in Noord-Amerika zyn, wat grooter 
dan Konynen , en Minkers , die zig als de 
Otters in’t Water onthouden , zynde van Kleur, 
geftalte en grootte, byna als een Marter. In- 
dien de Ratelflang een groot Beeftje, gelyk een 
Inkhoorn of Haas, bekomen kan, zo flokt hy 
| | het. 
