En en 
DE RATELSLANGEN. 207 
herzelve ten halve in ‚ en blyft dus, met het HL 
Beeft in den Bek , leggen „tot dar het ingeflokte Arpzer, 
verteerd zy ; wanneer hy het overige door- ‚ViL 
zwelgt. Zo lang hy geen Gebrek aan Voedzel le, 
heeft, blyft hy meeftal op de zelfde plaats. | 
Eenigen hebben den Ratelflang de Eigenfchap Debetove- 
‚ring der 
_ toegefchreeven, van Vogelen en andere kleine 
Dieren 
Dieren, welken hy tot Aas begeert, te beto. Soor den 
Ratelflang 
veren. Men zegt, dat dit op de volgende wy- verklaard, 
ze gefchiede, De Slang legt op den Grond on- 
der een Boom, waarop een Vogel of Inkhoorn 
zit, en, zo dra hy zyne Oogen rigt naar het 
Beeftje, fchoon het boven in de Boom zic, is 
hetzelve, zo ’t fchynt, niet in ftaat om weg te 
vliegen: beginnende jammerlyk te fchreeuwen , 
als of het zyn Vyand niet ontkomen kon. Het 
gaat langs den Stam op en nederwaards, en. 
komt lang hoe laager, tot dat het eindelyk den 
Slang, die middelerwyl met een opgefperden 
Bek te loeren legt, in de Keel valt, tuimelt of 
Ípringt ; ten minfte van hem, zo’t klein is, 
verflonden ‚en anderszins „op de gemelde wyze, 
ten halve ingeflokt worde. Deeze betoverende 
kragt wordt toegefchreeven aan de Oogen van 
den Slang, die inderdaad als Vuurvlammen glin. 
fteren, wanneer hy byten wil: dewyl, zo dra 
de Slang door het Gerugt, ’t welk een Menfch 
maakt, de Oogen van het Beeftje afwendt, hee 
zelve ylings in ’t vlugten zyn behoud zoekt. 
Veele honderden Menfchen van allerley ftaac, 
ja alle Ingezetenen van Noord-Amerika , wel- 
5, Dasr. VL, StuRe T | ken 
