Bv mt Ap DERS. 845 
Vogt, vervat in de blaasjes van het Tandvleefch, rr, 
de enkele en waare Zitplaats zy van het Ve- AFpreL, 
nyn, en dat dit Sap niet fchadelyk zy, wan- … En 
_ neer het door den Mond wordt ingenomen, sruz. 
maar alleen door de Beeten, welken de Adder zuropifche 
in Leven zynde doet, of die men denzelven, 
nog verfcheide Dagen na zyn Dood , kan laaten 
doen; mids dat het geele Vogt in de Wond 
kome. Hy voegt ‘er by» dar dit zelfde Vogt, 
gehaald uit een leevende of zelfs uit een doo- 
den Adder, altoos Venynig is , wanneer hete 
in de Wond gebragt en met het Bloed van 
het gewonde Beeft gemengd worde, ’t zy men 
‘er zig van bediene als het nog vloeibaar; ‘tzy 
als het gedroogd is en'tot Poeijer gemaakt. 
Eindelyk wordt van hem verzekerd, dat alle 
Dieren, in ’t algemeen, ftierven , wanneer iets 
van dit Vogt in de Wonden , die men er aan 
maakte, gedaan werdt. CHaras ontkende dit 
alles „ behalve de oníchadelykheid van ’t gemele 
de Vogt, wanneer men’t innam, en hy wilde, 
dat het Venyn van de Adders niet beftond dan 
in ge-irriteerde Geeften ; zynde het geele Vogt, 
zo van een leevende en zelfs zeer boos gee 
maakten Adder, als van een dooden ; noch in 
‚de Beet, noch in Wonden , noch inwendig, 
noch met het Bloed gemengd, of hoe men ’t ook. 
gebruiken moge , aan eenigerley Soort van Die- 
ren doodelyk of befmettelyk , en niets dan een 
zuiver en onfchadelyk Speekzel, 
Dit Gefchil is eenigermaate opgehelderd „ 
I, DEEL, Vl, Stus, Y y fee 
df 
