HL 
ik 
950 BDESCHRYVING vAN 
‚ Dat de Adderbeeten niet altoos Vergiftig.zyus 
AFDEEL, fchynt daar van daan te komen, dat het Venyn 
Hoorp- 
STUK 
fomtyds hun ontbreekt ; fomtyds niet in de 
Wond gebragt wordt ; fomtyds niet met het 
De zitplaats Bloed gemengd. Dit brengt ons tot befchou- 
van t Ve. 
nyn. 
wing der zitplaats van ’t Venyn, waar over 
thans geen het minfte Gefchil is, Men twyfelt 
niet , of het wordt door de twee dunne, lange 
holle Tanden (*), welken de Viper heeft in de 
Bovenkaak, in de Wond uitgeftort. GALENUS 
heeft reeds opgemerkt , dat de Landloopers de 
openingen, aan ’t end deezer Tanden, weeten 
toe te floppen, eer zy zig byten laaten: door 
een fchandelyk bedrog dus het Leven der Men- 
fchen, op de wyze der Kwakzalveren , laagen 
leggende , om door fchynbaare betovering hun 
vuil Gewin te bejaagen. Deeze Tanden, zeer 
naar Slagtanden gelykende, ftaan een weinig 
krom naar agteren, en de holligheid in dezel. 
ven loopt van cen Wortel af tot digt aan de 
Punt , alwaar zy eindigt meteen Splectje, niet 
ongelyk aan dat van een Schryfpen. Behalve 
deeze Vergiftige Tanden, die „ten getale van 
een, twee of drie, op ieder zyde van de Bo= 
venkaak zitten, heeft de Adder nog verfcheide 
kleine Tandjes, met fcherpe punten, om de 
prooy te vatten, terwyl hy ze byt. 
De eigentlyke bronnen , nu „ van dit zo 
fchroo. 
(*) Zie de Afbeelding van een Adder-Tand in Bae 
RERs Nuttin Gebruik van 'é Mikroskoop, Amfterd. 1756 
Pl, XV. Lett. L. 
