en 56 
Dab Knol n den. 118 
4 dy ‚ evengelyk de Valken op hunne Prooy, uit ri 
de Lugt neervallen op de Viffcher-Vogelen , AFDEELe 
genaamd Fous, en dezel ven dus dwingen om Brna 
hun de Vifch over te geeven, dic zy in de Krop STUK. 
hebben, welken de Fregat-vogel in de Lugt Fregat- 
vangt. Zy kwamen alle Avonden. op ’t Eiland , v/gel 
en wagtcen ‘er op de Boomen de gemelde Vis- 
fc! hers op. Ook | loerden zy aldaar op de Schild- 
padden ‚ waar van een menigte door hun ver- 
flonden werden. Zy maakten ook hun Neft op 
de Boomen; des het piet te verwonder én IS; 
dat Lagat die Neften te vergeefs zogt op de 
platte Grond, aan *t Strand. Ziet men ’er een 
de Vafte Kuft naderen, zo wordt zulks als een 
teken der aankomfte van een Schip aangemerkt í 
alzo zy gemeenlyk, ‘t zy door verleiding of 
met voordagt, de Schepen volgen. HEE 
Omtrent de Lighaains-geftalte zyn hèt de Lighaauss 
_Autheuren' niet eens. Íncvar ver gelyktze in ee 
grootte by een Eend, zeggende dat zy de Klaau- 
wen hebben van een Roofvogcl, met den Bek 
een half Voer lang en haakig aan de punt. De 
oude „Mannetjes, zegt hy, hebben een roode 
Lel, Hi de Haanen, Onder aan de Keel. Du 
TeRTRE maaktze niet grooter dan een Hoen, 
met een Hals van midde Ibaare langte ; 5 een 
kleinen Kop; de Oogén groot en zwaft; een 
Pek van zes of zeven Duimen, en de Pooten 
zeer kort. Laprar fteltze byna van die zelf. 
de grootte, en FruirLe'r geeft ’er den naam 
van den witkoppigen Zee-Gier aan. — | 
Ì. Duz. V. STUK. HH D 
Be, 
