Ad 
A 
Î ke 
pe EN 
& 
' 
d 
196 | BEsSCHRYvVING 
HL. De Slangen, naamelyk, worden gezegd hun- 
AFDEEL. ne Spyze te zyn, zo wel als Vifchjes, Aalen _ 
Pae! en kleine Vogeltjes , ja zelfs Vleefch en Brood, 
srug, wanneer het hun gegeven wordt. Kikvorfchen 
Oijevaar. Zyn, in de Moeraffige Landsdouwen van ons 
Geweft, hun gewoone Aas: doch van Padden 
en Vledermuizen hebben zy een afkeer. ’ Is 
opmerkelyk, dat zy dikwils op één Been ftaan 
te loeren in ondiepe Slooten; ja zelfs in hun- 
ne Slaap: miffchien hebben zy dus een duide- 
lyker Gevoel, Hunne Eijeren zyn van grootte 
als die der Ganzen; zy leggen ’er. twee , drie 
of vier; het Mannetje 'en Wyfje broeden 
beurtelings, en de Broedtyd duurt een Maand. 
Deeze Vogels worden als een voorbeeld aan- 
gezien van tedere Liefde; dewyl ’t gebleeken * 
is, dat, wanneer een Huis verbrandde, op ’ 
welke een Neft met jonge Oijevaaren was, de. 
Ouden zo lang in ’t ronde daar om heen vloo- 
gen, tot dat zy zelf door de Vlam verteerd 
werden (*). Men plagt zig te verbeelden, dat 
de Ouden „ onmagtig zynde , van de Jongen 
werden gefpyzigd en gekoefterd: waar van het 
Woord Antipelargia , *t welk een groote on- 
dankbaarheid der Kinderen jegens hunne Ou- 
ders uitdrukt, zynen oorfprong heeft, E 
ed 
(*) Men heeft, dienaangaande, het onwraakbaare ge= 
‘tuigenis van den vermaarden HaprraNus Junius , die 
zegt, hoe in de zwaare Brand van Delft, in ’t Jaar 1536, 
wanneer die Stad, op driehonderd Huizen naa, geheel 
in de Aflche gelegd werdt, zuiks waargenomen zy. Zie. 
Batav. Cap. X\IL p. 439. & CnaRLET. Onomaft, p. TO2 
