DR DRAPGCGANZEN adt. 
s men. Wy maaken ’er niet ‘meer werksvan, ÏL 
| 9, dan van een Kalkoen, uitgenomen, als ’er AFDEEls 
sy een Paftey van is bereid”, | Been | 
«In andere deelen van Vrankryk zyn die Vo. stuks 
gelen niet minder gemeen. Een lngezeren van 
Poitou verhaalde, dat op zekeren Winterfchen 
dag „ wanneer het Land geheel met Sneeuw en 
Ryp bedekt was, een zyner Huisgenooten des 
morgens wel dertig half bevroozen I'rapganzen 
vondt, welken hy in huis bragt , meenende dat 
het Kalkoenen waren, die men , by verzuim , 
g pagts buiten had laaten blyven, Dit is meer 
dan eenmaal gebeurd, 
Krein merkt aan, dat de Trapganzen ; die 
men in Poolen heeft, eenigermaate van de En- 
gelfchen en Franfchen verfchillen. De Af beels 
ding, egter , van Frrsca , drukt volmaakt der. 
zelver geftalte uit. Zy doen, in de Herfft en 
Winter, aan de Aardvrugten veel fchade, Tot 
het broeden, merkt hy aan, kieft het Wyfje 
een plaats uit , alwaar zy den Kop boven’t Koorù 
kan uitfteeken, terwyl zy op de Eijeren zits 
gemeenlyk een Haver-Akker; en , onraad ver. 
neemende, draagt zy de Eijeren , onder haafe 
Wieken, naar elders. Zy hebben in ’tgeheel 
geen fchrik voor Paarden , maar voor Honden 
zyn zy ten uiterfte bevreefd. De Vifichers zoe. 
ken het Dons van deezen Vogel, zegt men; 
om den Vifch te lokken: alzo hetzelve, op 
’t Water geworpen, als Muggen of Vliegen 
„ zig vertoont, door zyne beweeging en gedaats 
BE 1 Deer, V. Stuk. 14 Ee 5 
