# \ e, 
GE 
ii VIES 
DE STRUISVOGCELS 308 
of. Rhinoceroffen . ) ligeelyk aan: ftukken te raa- 
ken. i 
(Bén- andere Eigenfchap, om welke men de 
Struisvogelen niet minder gelaakt heeft, was 
hunne domheid. Haare arbeid is te vergeefs; 
om dat zy zonder vreeze is: want God beeft baar 
van Wysbeid ontbloot ende baar des Verftands niet 
mede gedeeld: {taat ‘er in ’t Boek van Job (*). 
Dit fchynct toegepaft te kunnen worden op het 
verbergen van den Kop en Hals, terwyl zy het 
geheele Lyf, zegt men, aan den Jaager ten 
buit laaten. Men wil, egter, dat zy, vlugten- 
de, de genen, die hun vervolgen, door mid- 
del der Pooten met Steenen fmyten, en fommi. 
gen zyn ’er die verzekeren, dat zy zig, door 
met de Pooten te fchoppen en te flaan, zo wel 
als een Paard kunnen verdedigen. Ook vindt 
men Zer die aan-deeze Beeften zulk een fnedig 
Vernuft, en Beleid, toefchryven, dat zy van 
hunne Eijeren alleenlyk vier behouden en de o- 
verigen aan ftukken flaan zouden, ten einde 
de Wormen , daar in voortkomende , tot Voed- 
zel van de Jongen mogten ftrekken. 
De Vogelftruis verflindt, onverfchillig-, Brood, 
Kruiden, Leder, Wol , Hair, om kort te gaan, 
alles: byna wat men hem aanbiedt, Eenen, 
dien men te Bruffel hadt, werdt, tot zyn da- 
gelyks Voedzel, Brood met Hair gemengd ge- 
geven. Men kan hem ook , zeer gemakkelyk, 
brok. 
(*) Cap. XXXIX. Vers. 19, 20. 
1, Deer, V. Stuk, 
U. 
Ärpeet. 
Le 
Hoorp- 
STUK. 
Domheid. 
Voedzel, 
