pe PAAUWEN. 329 
voornaam gebrek, *c welk hem gemaakt heeft 
tot het zinnebeeld der Hovaardy : naamelyk;, 
van zig op zyn eigen Schoonheid te verheffen, 
en men zegt , dat hy befchaamd wordt, wan- 
‚ peer hy ziet dat de bruinheid zyner Pooten niet 
overeenftemt met dien luifter. Ook is het Ge- 
laid ,’t welk hy maakt, afgryzelyk en veríchrik- 
kende. De kealiaanen zeggen voor een Spreek- 
woord , dat de Paauw het Pluimagie van een 
Engel „ de Stem van den Duivel en ‚den Gang 
van een Guit heeft. 
ArisrorELeEs meldt, dat de Leeftyd der 
Paauwen gemeenlyk vyfentwintig Jaaren is; an- 
deren zeggen van honderd Jaaren. Zy zitten 
gaarn op hooge plaatfen , zelfs op de toppen der 
Huizen , waar van zy dikwils de Daken befcha. 
digen. Men voedtze met dergelyk Koorn als 
de Hoenderen , doch zy hebben ook veel Smaak 
in Vrugten, en, goede Vliegers zynde, wees 
ten zy hunne luft wel te boeten in de Tuinen 
en Boomgaarden. Zy zyn ook niet minder geil 
dan de Haanen, en het Mannetje randt fomtyds 
een Wyfje aan, ’t welk te broeden zit, bree- 
kende deszelfs Eijeren : weshalve het Wyfje 
haar Neft verbergt. ’t Getal der Kijeren , wel. 
ken zy t’ eener broed legt, is vyf of zes; doch 
men is, van ouds her , gewoon geweeft, de Ei- 
jeren door Hoenders te laaten uitbroeden. Op 
het derde Jaar krygt de jonge Paauw cerft de 
Penken van zyn Rug , bekwaam tot die heerlyke 
1. Dees. V, Stur, X 5 Ver- 
i. 
ÄFDEEL, 
Te 
Hoorn. 
STUK, 
Eigen- 
chappen, 
