DE FAITSANTEN. 383 
den naam van WVefanen. In Sweeden fchynen- _ m1, 
ze niet te zyn, om dat Linneus ’er in zyn Fau- AFDEEL 
na Suecica, of Befchryving der Sweedfche Die- Er 
ten, niet van gewaagt. ’t Is waar, dat OLÁUS sruz, 
Maecnus verhaalt, hoe in ’t Noorden de Fats 
fanten of wilde Hoenderen des Winters vers 
fcheide Maanden onder de Sneeuw huisves- 
ten , ‘zonder 'er van daan te komen : doch 
men kan nier twyfelen of hy verftaat ’er Berk. 
hoenderen door , die in de Noordfche Lan- 
den gemeen zyn, en van welken wylen de 
Graaf van Saxen , Marfchalk van Vrankryk , ver- 
fcheide dozynen uit Sweeden ontbooden hadt, 
voor zyne Menagerie te Chambord. De Faí. 
fanten zyn zelfs in in Switferland en Silezie 
zeldzaam, en in Ierland worden zy geheel niet 
in ’t wilde gevonden. 
| Deeze Vogels zyn niet moeielyk met Netten Eigenfchap- 
of Strikken te vangen, inzonderheid tegen den?" 
avond en by het aanbreeken van den Dag, wan- 
neer zy uit de Boffchen in het open Veld komen. 
In Regenagtig Weer houden zy zig verholen. 
Zy hebben de domheid der Struisvogelen , bee 
kommerende zig niet, wanneer hunne Kop 
flegts verborgen is. Ook fpiegelen zy zig fome 
tyds , met verwondering , zo ’t fchynt , tot dat 
de gelegenheid hun om te vlugten ontbreekt. 
Int vliegen maaken zy een groot Geraas en 
hunne Vlugt is zeer langzaam , ’t welk den Jaa- 
ger met gemak hun doet treffen. Hunne Leef. 
tyd is niet korter dan die der Hoenderen. Om. 
l, Deez, V, STUKe trent 
/ 
