DE VELDHOENDERS 393 
Berg- en Bofchagtige Landftreeken van Europa. 
Men vindt hun veel in Moskovie, als ook in 
de Alpifche Bergen, en in Sweeden zyn zy 
zeer gemeen. Men merkt aan, dat zy fom. 
tyds ettelyke Jaaren agtereen weg blyven, en 
fomwylen wederkeeren in zulk een menigte, 
dat ’er de Laplanders meer vangen dan zy op 
kunnen eeten. Zy worden aldaar Kjaeder of 
Tjaeder , en in Noorwegen Tiur , Teer of Tod. 
der geheten. Dat menze ook in minder Berg- 
_agtige Geweften vindt is blykbaar , dewyl ’er 
in fommigen onzer Provintiën wel gefchooten 
worden. 
‚De reden, dat zy zig liefft onthouden in de 
groote Boffchen, inzonderheid die van Pynboo- 
men ‚ in een Moeraffige of met Mos begroeide 
Grond, is om hun Aas te zoeken , ’t welk , naar 
het Saizoen, of in Geneverbefiën of in Pynap- 
pel.Pitten, en ‚, ’s Voorjaars, in Knoppen van 
die Boomen beftaat. Zy eeten ook de Vrugt 
van andere Boomen, en, bovendien, Mieren 
en andere Infekten, ja fomtyds wilde Muizen, 
‚In hunne Maag worden, gelyk in die der tam- 
me Hoenderen „ dikwils Steentjes gevonden. 
Des Winters begraaven zy zig, by nagt, in de 
Sneeuw, en dan worden zy wel van de Voffen 
overvallen en dood gebeeten. Anders zyn de 
_Havikken en Sperwers hunne grootfte Vyan- 
den, waar tegen Zy zig niet weeten te verde. 
digen. Î 
L Daar. V. Sture Bb s Dac 
I. 
ÁFDEEL. 
| 
Hoorp. 
STUK. 
O verbaas, 
