DE VELDHOENDERS. 899 
hun Aas te zoeken, en ’s namiddags begeeven 
zy zig wederom in het Boffchagie, alwaar zy 
fomtyds op de Boomen roeften , kruipende ’s 
Winters dikwils onder de Sneeuw. Van de Her. 
melyntjes worden ’er alsdan veelen vernield en op- 
gevreten , gelyk anders van de Havikken en 
Kuikendieven. LinNaus merkt aan, dat zy, 
op de Eijeren te broeden zittende, geen Reuk 
hebben; ’ welk inderdaad , zo men het naauw- 
keurig waargenomen heeft, iets byzonders 
is, 
De Berkhoenderen zyn buiten twyfel mede 
het Voorwerp van die Jagt, welke Hoenvliegen 
genoemd wordt en waar omtrent, in fommigen 
onzer Provinciën, een Verbod gegeven, in an= 
deren een Bepaaling gemaakt is door de Hooge 
Overigheid, Van Berk. of Kafteelboenderen , 
Veldhoenderen en andere Edele Vogels, werde 
in den jaare 1717, door de Staaten Generaal, 
verbooden het Broedzel te vernielen in het Over- 
kwartier van Gelderland. Het raapen of op- 
neemen van derzelver Eijeren is in ’*t algemeen 
ongeoorlofd , zo wel vo van die der Patryzen 
of Faifanten. 
Deeze Vogels hebben omtrent de grootte 
van tamme Hoenderen , doch de Haan is grco- 
ter , zynde van kleur zwartagtig Violet, de 
Hen 
de Jaagers gebruikelyk is, in 't Hoogduitfch Klor 
in beiden, baltzen, 
Ee. Desr, Ve STUK. 
u. 
AFDEEla 
Lie 
Hoors. 
STUKS 
Beskhoes, 
Geftalte, 
