if 
pr VELDHOENDERS 403 
ze voeden met fyn gebroken Gort; vervolgens IL. 
met Geneverbefiën, Koolsbladen, Klaver, Rhyn- AFDEELe 
befiën, Blaauwbellen , als ook met Wormen; oon 
Vliegen, en allerley Onkruid byna, dat op ’t srux, 
Veld groeit. Tot Winter-Voedzel zyn de Knop- Berkhoen. 
‚pen van Berkenboomen zeer bekwaam. Var- 
kens-gras, Melkdiftel en Paardebloemen, wor= 
den van hun zeer gretig gegeten , als ook het 
groene Loof van den witten Popelier en Wil- 
geboom, en de Bladeren der Hoppe; doch van 
den Vlierboom en deszelfs Befiën, de Netelen, 
zo brandende als doove, van ’t Bilfemkruid, 
de ftinkende Gouwe, Lelietjes van den Dale en 
Maluwe, hebben zy een afkeer. Behalve hun 
Vleefch , ‘t welk zo goed is als dat der tamme 
Hoenderen , wordt ook van het Dons en de 
Veders der Haanen in Sweeden gebruik ge. 
maakt (*). 
(3) Veldhoen met de Pooten ruig , de Staartpen. HL 
Canadenfss, 
nen zwart met geele tippen , twee witte Vlak- Kanadae 
jes by de Oogen, ne. 
De Heer Epwarps, die de Afbeelding van 
’t Mannetje van deezen, hem uit de Hudfons. 
Baay gedroogd toegebragt zynde, geeft, merkt 
aal 9 
(*) Zie het Verroog van Doktor HacsTroom over de 
Opvoeding der Berkhoenderen , in de Stokh. Verhandels 
van ‘t jaar 17sr. Vor, XIIL pag. 139. 
(3) Tetrao Pedibus hirfutis , Re@ricibus nigris apice 
fulvis, lituris duabus albis ad Oculios. Sy/t. Nat.X. Uras 
gallus maculatus Canadenfis. Epw. „Av, z18. T. 113, 
Mas. & 71. T. 7x. Fa mina. 
B L Deir, V. Stur. Ce 2 
t 
