DE SPREEUWEN. 415 
„Purper. en groenen weerfchyn van boven en op 
de Borft; van onderen met enkel groen gloci= 
jende: de tippen der Vederen van ’t Bovenlyf 
rosagtig , die van ’t Onderlyf wiragug : de 
Staartpennen donker Afchgraauw.bruin , met de 
buitenfte randen rosagtig. De Cogkringen Ha- 
zelnooten-kleur: de Bek aan den wortel geel. 
agtig , naar de punt toe bruin : de Pooten 
Vleefchkleur. Het Wyfje heeft de Kleur van 
de Rug niet zo glimmende en den Bek geheel- 
enal bruin. 
Ik weer naauwlyks wat het zeggen wil, dat 
er weinig Soorten van dit Geflagt in Europa, 
doch in de beide Indiën byna oneindig zyn (*#). 
In ’t Werk van BRissoN , immers , vind ik 
maar drie uitheemf{che Spreeuwen, daar hy wel 
vier Verfcheidenheden heeft van den Europi- 
_fchen : een witten , naamelyk, wiens Bek een 
weinig naar het roode trekt: een zwart en wite 
ten, wiens top van % Hoofd, de Hals, Slag. en 
Staartpennen, zwart zyn, het overige wit, en 
de Bek, van den wortel af tot aan het midden 
der lengte, zwart, voorts geelagtig : een met 
een witten Kop, by JOHNSTON uit ALDROVAN- 
pus afgebeeld, die ook den Hals, de Borft en 
Buik , wit heeft , met blaauwagtige vlakken 5 
den Bek wit, de Pooten geel; maar de Slag. 
en Staartpennen even als in de gewoone Spreeuw, 
uitgenomen dat de twee buitenfte Pennen van 
de 
(*) Faun, Suecica, Pe 70 
Ï. 
ÁFDEEL,. 
LV HL. 
HoorD- 
STUKe 
Ve:fcheie 
enheden. 
\ 
