494 DESCHRYVING VAN 
mm. het Mannetje. Wanneer de Jongen uitgeko. 
AFDEEL. men waren ,gaven de Ouden hun Aardwormen, 
bent die zy in ftukken gebeten hadden; ontvangende 
sruK. zorgvuldig den Drek, welken ieder Jong loosde, 
na dat het Eeten gekreegen hadsen deeze Drek 
ftrekte gedeeltelyk tot Voedzel voor de Ouden. 
Dus broedden- zy viermaal in ’t Jaar, maar, ’t 
gene zeldzaam is , de twee laatfte Broedzels 
werden door hun vernield, Onze Waarneemer 
zag het Mannetje de Jongen, den een pa den 
andeten; dooden, en die aan het Wyfje gee. 
„ven; waar uit hy meent te kunnen befluiten;, 
dat dit de reden zy, waarom de Merels, die, 
van natuure zo vrugtbaar zyn, egter in lang zo 
menigvuldig niet gevonden worden als de Ly- 
fters en Leeurikken. | 
De Merels zyn ruim zo groot als een Spreeuw. 
De Kleur van ’t Mannetje is geheel zwart, met 
een geelen Bek: doch de Jongen hebben, in 
eerfte Jaar , den Bek bruin. Het Wyfje is ge. 
heelenal bruin; doch rosagtig aan de Borft ‚met 
een bonte Keel , en een zwartagtigen Bek. Men 
vindt ook Merels met een witten Kops en die 
bont over ’t geheele Lyf , als ook die t'eenemaal 
wit zyn. Deeze laatíten hebben went den 
Bek rood en de Pooten geel. 
Berg.Merel. De Berg. Merel, daar de Heer Brisson de Af. 
Eg beelding van geeft uit het Kabinet van REAU- 
MUR „is een fierlyke Vogel. Hy heeft de grootte 
nagenoeg van den gewoonen en de Kleur is 
zwartagtig bruin, maar de Vederen zyn grys ge- 
__rand: 
Pal 
