IH. 
AFDEEL. 
LXII. 
Hoorp- 
STUK. 
Geftalte. 
534 BESCHRYVING 
van roepende Vinken, en wanneer ’er cen me- 
nigte is neergeftreeken , haalt de Vogelaar, in 
’t Huisje zittende, dezelven t Net over ’t hoofd. 
Op gelyke manier worden zy ook in ’t open 
Veld met Slagnetten gevangen : want deeze 
Vangtt ftaat, in onze Provintiën, aan iedereen 
vry; zo wel als die der Leeurikken en Lyfte- 
ren. Men vangtze inde Tuinen ,en by de Ste- 
den, ook dikwils met Knippen , gelyk bekend is, 
en, in Zandige, hooge, drooge Landsdouwen , 
de Drinkplaats bezettende met Lymftokjes, kan 
men zig zeer gemakkelyk meefter maaken van’ 
allerley klein Gevogelte (*). 
Zeer weinig verfchillen de Vinken in grootte 
van de Moffchen. Het Mannetje is grooter dan 
het Wyfje ‚, en wordt door zyne bruin-roode 
Borít daar van onderfcheiden. De Kleur der 
gewoone Vinken is graauwagtig van boven en. 
witagtig van onderen ; doch men vindt ’er 
die geheel wit, als ook die bruin zyn , en 
die de Staart en Wieken zwart hebben. Onder 
de Silezifche Vogelen ftaat 'er een , met een 
witte Halskraag , van SCHWENCKFELD aan- 
getekend, en LiNNaus maakt onder de Sweed- 
{chen gewag van een bruinen Vink , die met een 
Vuurkleurig Kuifje praalde. 
De Mannetjes Vinken worden , door ’tuitftee. 
ken der Oogen blind gemaakt zynde, in Kouwt- 
jes 
(*) Zie Croder ‚ Hwisbeud. Woordenboek. II. Deer, 
bladz. z2sr, f 
