DE KwIKSTAAR TEN. 587 
‚ Niet minder dan: de Roodborftjes is dit Vo- 
geltje in Europa gemeen, zeer vlug en leven- 
dig „ en moeielyk te vangen , als ook om in 
Kouwtjes te houden en op te voeden. Egter 
vindt men ’er, die het doen met Brood van 
zwarte Papaver-Zaad , daar te Straatsburg de 
Olie uit geperft wordt: % gene hun wel gelukt. 
Het komt , in lieflykheid van Gezang , het Rood- 
_borftje en den Bafterd-Nagtegaal, ja den Nag- 
tegaal zelf, zeer naby, Het leeft ook van In- 
fekten en Spinnekoppen, die het tuffchen de 
Baft der Boomen , en in de Reeten van Muuren 
opzoekt. Somwylen maakt het zyn Nett in 
gaten, welker ingang zo naauw is, dàt men ’er 
den Duim naauwlyks in kan fteeken , en dus is 
het Neft ook , wanneer men ’t vindt. Gemeen- 
Iyk brenge het zes en fomtyds wel agt Jongen 
t’ eener broed voort. | 
In fommige deelen van Vrankryk houdt men 
’t voor iets kwaads , het Net van deeze Vo- 
geltjes te ftooren , of zelfs maar de Eijertjes aan 
te raaken. Het Landvolk maakt elkander wys, 
dat, op drie Koningen Dag ‚de Ouden, met de 
Jongen in ’tronde om hun heen, gaan zingens 
waar van de naam zou afkomftig zyn, Dit Vo- 
geltje is kleiner dan de Boomkruipertjes en aan 
zyn opgewipte Staart zeer kenbaar. Men wil dat 
het maar drie of vier Jaaren leeft, Het is in by- 
zondere agting tot een Behoed- en zelfs Genees; 
middel voor denSteen,en‚hoe men’ ook gebruike, 
‘tis, naar men zegt , fterk afzettende van ’t Water. 
1, Des. V. Stuk. (30) 
IL, 
ÄFDEEL. 
LX, 
H ooFD- 
STUK. 
Wintera 
Konagje. 
