\ *' $1 ËESCHRirVlKÖ 



t. Afdefx. De Lceftyd van een Hond wordt gerekefid 

 XIII. op twaalf of vyf den Jaaren ; doch fomcyds is 

 Hoofd- jj. ^^j twintig of daar boven. Ik vind aan2:e. 



STUK. ^ T^ 



t r j tekend van een Krulhond , die in zyn agtentwin- 

 tïgfle Jaar ftierf. Vyf Jaaren was hy doof, ftoiii 

 en bykans ilekeblind geweeft : hy trilde onder 

 't gaan eri waggeldeals een dronken Menfch: hy 

 at niet dan Vleöfchnat en Vogten : geduurig lag hy 

 op een Kuflen aan den Haard , dewyl zyn Mee^- 

 ter veel liefde voor hem hadt , en hem , tot zyn 

 laatften adem toe , bezorgen veilde. 

 Hunne Men kent den Ouderdom der Honden aan de 

 Stem. geelheid hunner Tanden en defchorheid van hiln 

 Geluid, dat anders het fchelile is van alle Die- 

 ren. Men kan hun Geblaf en Gehuil zeer ver 

 hoorcn , doch het Geblaf fchynt als een navol- 

 ging te zyn Van de Menfchelyke Stem of een 

 Geluid 5 dat zy tot affchrikking van de Menfchen 

 maaiken ; want men vindt niet alleen aangemerkt, 

 dat de vi^ilde Honden niet blaffen , maar zelfs 

 dat de taïnme Hondeft , op onbewoonde Eilail- 

 den gebragt , door den tyd alle bekwaamheid 

 verliezen om dit Geluid te maaken. Sommigen 

 hebben zulks toegefchreeven aan de Hitte van 't 

 Klimaat, doch die is waarfchynlyk de reden niet. 

 De Laplanders hebben een Geheim , om de ver- 

 woedde Honden te doen zwygen en befchaamd 

 de wyk te doen neemen, met de Staart tufTchen 

 de Beenen: 't welk denkelyk maar in 't onbd- 

 fchroomd ftyf aankyken beftaat. Een trouwe 

 Hond huilt fchrikkelyk, wanneer hy zyn Meeê- 



ter 



